Filmów i książek recenzowanie

Wybór Zofii

2011-07-15T21:10:00.009+02:00

Stingo, Sophie i Nathan. Młody południowiec marzący o karierze pisarza, Polka, która przeżyła piekło Auschwitz i jej niezrównoważony psychicznie kochanek. Trójka ta poznaje się w różowym pałacyku Yetty, gdzie każdy z nich wynajmuje pokój.
Stany Zjednoczone końca lat 40'tych. Burzliwy związek Sophie i Nathana. Zauroczenie Stinga dwojgiem ekscentrycznych przyjaciół. Wojenne wspomnienia Sophie i mroczne tajemnice, które skrywa.
Punktem kulminacyjnym jest wyznanie Sophie. Przerażający wybór, którego musiała dokonać.

Film- rewelacyjne role głównych bohaterów. Przepiękna Meryl Streep. Jedyne co odrobinę drażniące jest dla Polaka to momenty kiedy mówi po polsku. Ale i tak byłam pod wrażeniem, bo jednak nasz język jest bardzo trudny dla obcokrajowca (Robert Pattinson w "Wodzie dla słoni" mówiący po polsku- koszmar :) ).
Peter'a MacNicol'a kojarzyłam głównie z roli John'a Cage'a z Ally McBeal i gdy się dowiedziałam, że to on gra Stinga byłam odrobinę zaniepokojona jak też mogło mu to pójść. A poszło naprawdę świetnie. Ten południowy akcent, te wszystkie uczucia malujące się na jego twarzy, ta naiwność i szczerość. Owacje na stojąco.
Kevin Kline w roli Nathana- ujmujący, czarujący i zabawny, nieokiełznany, groźny i niezrównoważony. Oczywiście jak to zwykle bywa czytając książkę inaczej wyobrażałam sobie jego postać, ale jak już obejrzałam film to idealnie pasuje mi do roli ukochanego Zofii.

Bardziej podobała mi się książka, ale film dobrze oddał jej treść.

USA, Jugosławia, 1982, Alan J. Pakula

Arthur

2011-07-15T20:51:00.005+02:00

Arthur uwielbia zabawę. Kocha się przebierać, jeździć Batmobilem, szaleć, wydawać pieniądze matki i nie ponosić konsekwencji za swoje czyny. Czuwa nad nim jego niania- Hobson. Nic nie byłoby może i w tym takiego dziwnego gdyby Arthur nie miał 30 lat na karku.
Jego matka, by ratować swoje interesy stawia swojemu jedynemu dziedzicowi ultimatum- albo ożeni się z Susan Johnson- córką jakiegoś przedsiębiorcy czy coś w tym stylu, albo traci całą fortunę. Jako że nie wyobraża sobie życia bez pieniędzy, Arthurowi nie pozostaje zbyt duże pole manewru.
Na drodze jednak staje mu Vivienne. I od tej pory już nic nie jest takie proste jakby się wydawało.

Facet z irytującym głosem ujął mnie swoją rolą. Rewelacja :) Film do pośmiania się jak i również do lekkiego wzruszenia się.

USA, 2011, Jason Winer

Listy do Julii

2010-07-03T12:40:00.004+02:00

Sophie wybiera się ze swym narzeczonym w podróż przedślubną do Włoch. Victor jest kucharzem i będąc we Włoszech nie może przecież odmówić sobie spróbowania trufli, uczestnictwa w aukcji win, zgłębiania tajemnic kuchni od włoskiej kucharki i innych tego typu przyjemności, którymi Sophie nie jest zainteresowana w najmniejszym stopniu. Spacerując samotnie po Weronie trafia na ścianę, w którą nieszczęśliwie zakochane kobiety wtykają listy. Po jakimś czasie listy te zbierane są przez tzw. "sekretarki Julii", kobiety, które odpowiadają na nie.
Sophie postanawia im pomóc i przypadkiem trafia na list napisany 50 lat temu. Claire na wakacjach poznała Lorenzo i oboje zakochali się w sobie na zabój. Niestety dziewczyna stchórzyła i zamiast spotkać się z nim, by razem uciec i żyć długo i szczęśliwie, wróciła z rodzicami do domu.
Sophie uznaje, że jej obowiązkiem jest odpisanie na list. Niedługo potem do Werony przyjeżdża Claire ze swym niezbyt sympatycznym wnukiem, by odnaleźć Lorenzo...
Film jest do bólu przewidywalny i typowo komediowo-romantyczny. Ale mnie urzekł :) Może przez te piękne, toskańskie widoki dokoła.

USA, 2010, Gary Winick

Ostatnie wakacje

2010-07-02T15:41:00.007+02:00

Georgia Byrd jest sprzedawczynią w jakimś dużym centrum handlowym. Codziennie chodzi do pracy, mija mężczyznę, w którym jest zakochana, wraca do domu, gotuje potrawy, których i tak nie je, bo się odchudza i gromadzi coraz więcej zdjęć w swoim albumie z "możliwościami", czyli tym, co chciałaby, żeby ją spotkało.
Całe to zwykłe i szare życie kończy się w momencie, gdy dowiaduje się, że pozostało jej 3 tygodnie życia. Wraca załamana do domu zdając sobie sprawę z tego, że cały czas czekała na to, że coś się wydarzy, a tu nagle okazuje się, że nie ma już na to czasu. Nie ma czasu, by pojechać do Karlowych War, by ożenić się (z Seanem) i mieć z nim gromadkę dzieci. Okazuje się, że całe odchudzanie było na nic... a mogła chociaż spróbować smaku tych wszystkich wymyślnych potraw, które gotowała...
Georgie postanawia, że skoro nie ma przed sobą przyszłości to wykorzysta chociaż czas, który jej pozostał. Rzuca pracę, spienięża wszystkie obligacje i wyrusza do Karlowych War, by w luksusie spędzić resztę czasu, który jej pozostał.
Bardzo przyjemny film. I myślę, że dający trochę do myślenia. Że jednak odkładanie wszystkiego na później i czekanie na rozpoczęcie tego "prawdziwego życia" nie jest zbyt dobrym pomysłem.

USA, 2006, Wayne Wang

P.S. Kocham Cię

2010-07-02T15:09:00.001+02:00

Książka:

Gerry ma guza mózgu i umiera zostawiając swoją żonę Holly pogrążoną w żałobie. Pozostawia po sobie jednak plik listów, po jednym na każdy miesiąc, które mają pomóc jej w przejściu przez ten ciężki okres i pozbieraniu się po tragedii. Co miesiąc wyznacza jej kolejne zadanie, raz łatwiejsze, raz trudniejsze do wykonania. Dzięki temu Holly powoli stara się wrócić do normalnego życia i nauczyć żyć bez ukochanego u boku. We wszystkim wspierają ją przyjaciele i kochająca rodzina.
Dawno tyle nie napłakałam się przy żadnej książce. Przy każdym kolejnym liście od Gerry'ego moje oczy zmieniały się na nowo w fontannę łez. Mimo tego, że jest smutno i wzruszająco, to tchnie pewnym optymizmem- że choć to bardzo trudne i trwa bardzo długo to nawet po największej tragedii w końcu znowu zaświeci słońce.

Film:

Gdy obejrzałam go po raz pierwszy, jeszcze bez czytania książki to bardzo mi się podobał. To moje podsumowanie go (z sierpnia 2008 roku):

"Sympatyczny filmik na smutne, jesienne wieczory. Tak bym go podsumowała. Wnosi ze sobą sporą dawkę optymizmu z lekką nutką melancholii."

Po przeczytaniu książki mogę nadal skłaniać się ku tej ocenie jednak mam dużą listę zażaleń.
Po pierwsze- Hilary Swank w roli Holly była koszmarna, kompletnie nie pasująca do mojego wyobrażenia o głównej bohaterce. Jej wielkie usta i dziwna mina zresztą przeszkadzają mi w każdym filmie, w którym gra.
Zamiana moim zdaniem rewelacyjnej rodziny Holly z książki na wiecznie niezadowoloną matkę była beznadziejnym posunięciem i odebrała baardzo dużo uroku całej historii.
Daniel z książki, a Daniel z filmu to dwie zupełnie różne postacie, przy czym ten filmowy jest fatalny. I ogólnie dziwny.
Zmiany w fabule zawsze mnie denerwują w ekranizacjach książek, choćby były najmniejsze i nie miały wielkiego znaczenia.

Jeżeli chodzi o plusy filmu to na pewno podoba mi się zakończenie, jest fajne, optymistyczne, ale nie przesadzone. Postacie Denise i Sharon też były całkiem dobrze oddane. Gerard Butler pasował w roli Gerry'ego.
Ogólnie rzecz biorąc nie ogląda się źle. Ale lepiej oglądać jeśli nie czytało się książki.
USA, 2007, Richard LaGravenes
e

Wszystko czerwone

2010-05-29T20:22:00.003+02:00

"– Dlaczego ja, do diabła?! – zdenerwowałam się. – Ni mnie ten Edek ział, ni mnie grzębił...!
(...) – Powiedziałam, że ni mnie grzał, ni mnie ziębił.
– Ział! Edek cię ział i grzębił!
– Oszalałaś?! Przeciwnie! Nie ział mnie! I nie grzębił!"

Joanna przyjeżdża w odwiedziny do Danii, do swojej przyjaciółki Alicji. Poza czysto towarzyskimi chęciami, kierowana jest również chęcią wyciągnięcia pewnych informacji od niejakiego Edka. Niestety nim udaje jej się zdobyć pożądaną wiadomość Edek zostaje potraktowany sztyletem na śmierć.
Śledztwo zostaje rozpoczęte, a "do prowadzenia śledztwa wytypowany został niejaki pan Muldgaard, bardzo szczupły, bardzo wysoki, bardzo bezbarwny i bardzo skandynawski. Pan Muldgaard, którego stopień służbowy na zawsze pozostał dla nas tajemnicą, posiadał w rodzinie jakichś polskich przodków, w związku z czym władał polskim językiem. Istniała nadzieja, że zdoła się z nami jakoś porozumieć. Opanowany przezeń język wydawał się dośc oryginalny, zdradzał niekiedy naleciałości jakby biblijne i stał w niejakiej sprzeczności z przyjętą w Polsce powszechnie gramatyką. Pan Muldgaard rozumiał nas znacznie lepiej niż my jego, co dla władz było bez porównania ważniejsze."

Momentami ze śmiechu zalewałam się rzewnymi łzami. Jak dla mnie porównywalne z "Całym zdaniem nieboszczyka". Ubóstwiam pióro pani Chmielewskiej i gnę się w pokłonach przed mistrzynią ;)

Pan Muldgaard i jego język polski są rewelacyjni:
"Azali były osoby mrowie a mrowie?"

"A możliwe, że pani wiadomości posiada. O ta osoba, morderca. Pani musi umysłowa robota wykonać, mnogo, wielkie mrowie. Zaprawdę na pamięć waszą zaległo, a musicie rozjaśnić mroki.
– Zaprawdę, pamięć nasza nie powiada nam nic..."

"Kogo zezwłoka pani życzy sobie tu? – (...) – ucho moje słyszało. Jakiego zezwłoka, pragnął wiedzieć. Zezwłoka bez zwłoki."

"Pan – rzekł nieco podejrzliwie, wskazując długopisem Pawła. – Ucho moje słyszało. Nie spożył kawę. Wizytował krze. Dlaczego?"

"Ta dama – upewnił się – to wasza mać?"

"Zadziwienie odczuwać należy – rzekł. – Nader nieordynarny spożyły jad osoby nieżywe."

cytaty: "Wszystko czerwone" Joanna Chmielewska

Iris

2010-05-29T10:16:00.011+02:00

"Iris Murdoch: Wszyscy rozumiemy język miłości.

John Bailey: Umiem w nim czytać, ale mówić nie."

Film powstał na podstawie powieści "Elegia dla Iris" i "Iris: Wspomnienie" autorstwa Johna Bayleya. Opowiada historię miłości pisarki i filozofa- Iris Murdoch oraz profesora literatury angielskiej i powieściopisarza Johna Bayleya.
Miłość na zasadzie przyciągania się przeciwieństw połączyła dwie zupełnie różne osoby. Ona owarta, pewna siebie, on spokojny, raczej zagubiony w świecie.
Przez czterdzieści lat tworzyli szczęśliwy związek. W 1995 roku zdiagnozowano u Iris chorobę Alzheimera.
Wykształcona kobieta, powieściopisarka, filozof staje się nagle bezradna niczym dziecko.
Jest to równie przerażające dla niej, jak i dla jej męża. Dla niej słowa były najważniejszą formą w jakiej może się wyrazić człowiek, gdy nagle traci nad nimi moc, traci grunt pod nogami, jak sama stwierdziła- czuje się jakby dryfowała w ciemności.
Mąż patrzy na swoją żonę, zawsze zaradną, będącą dla niego wsparciem, jak nagle gubi się w świecie, zwykłe sytuacje zdarzające się na co dzień napawają ją przerażeniem, zamyka się w swoim własnym świecie i nie dociera do niej nic z zewnątrz. John nie ma pojęcia w jaki sposób mógłby jej pomóc, a niczego innego nie pragnie bardziej.
Wspaniała gra aktorska, jak zwykle cudownej Judi Dench i równie rewelacyjny Jim Broadbent w roli Johna Bayleya.
Niezwykle poruszający film. Nie będę rzucać tutaj jakimiś pustymi frazesami. Przeraża mnie ta choroba i fakt, że człowiek zupełnie traci siebie. Nie czytałam żadnej książki Iris Murdoch, dopiero mam zamiar, ale myślę, że była nieprzeciętną i wspaniałą osobą.

"Edukacja nieuszczęśliwia. Podobnie jak wolność. Sama wolność nie daje pełni szczęścia, tak samo jak wykształcenie. Lecz edukacja pozwala nam zrozumieć nasze szczęście. Otwiera oczy i uszy. Podpowiada gdzie kryją się rozkosze. Przekonuje nas, że istnieje tylko jedna prawdziwa wolność. Wolność umysłu. Daje nam pewność, by dumnie kroczyć ścieżką naszego rozumu."

"Ludzie się kochają. W seksie, w przyjażni i w miłości. Troszczą się o inne stworzenia. O ludzi, zwierzęta, rośliny, nawet kamienie. Pogoń za szczęściem i jego popieranie tkwi w tym wszystkim, oraz w potędze wyobrażni."

Iris Murdoch

"Słowa to wspaniała rzecz, ale nie jedyna potrzebna do zrozumienia. Jest spojrzenie, zapach, no i dotyk."

"Zrobiło się tak cicho... gdy odeszła."

John Bayley

cytaty pochodzą z filmu

USA, UK, 2001, Richard Eyre
Iris na filmweb

Oskar i pani Róża

2010-05-24T17:33:00.007+02:00

Oskar ma 10 lat, ma raka, nie wierzy w Boga, jego rodzice to "kompletni debile", a jedyną osobą, która go rozumie jest ciocia Róża. To ona namawia go, by rozpoczął korespondencję z Bogiem...

"Na imię mam Oskar, mam dziesięć lat, podpaliłem psa, kota, mieszkanie (zdaje się, że nawet upiekłem złote rybki) i to jest pierwszy list, który do Ciebie wysyłam, bo jak dotąd, z powodu nauki nie miałem czasu (...) No więc równie dobrze mógłbym napisać 'Nazywają mnie Jajogłowym, wyglądam na siedem lat, mieszkam w szpitalu z powodu mojego raka i nigdy się do Ciebie nie odzywałem, bo nawet nie wierzę, że istniejesz.'"

"-A po co miałbym pisać do Pana Boga?
- Może poczułbyś się mniej samotny?
- Mniej samotny z kimś, kto nie istnieje?
- Spraw, żeby istniał- Pochyliła się w moją stronę - Za każdym razem, kiedy w niego uwierzysz, będzie trochę bardziej istniał. Jeśli się uprzesz, zacznie istnieć na dobre. I wtedy ci pomoże.
- Co mogę mu napisać?
- Podziel się z nim swoimi myślami. Myśli, których się nie zdradza, ciążą nam, zagnieżdżają się, paraliżują nas, nie dopuszczają nowych i w końcu zaczynają gnić."

"Codziennie patrz na świat, jakbyś oglądał go po raz pierwszy".

"Oskar i Pani Róża" E-E. Schmitt

Chyba nie przesadzę jeśli napiszę, że to najpiękniejsza książka jaką w życiu przeczytałam. Pokazuje ona w pewnym sensie drogę, to jak się powinno żyć. 12 dni, a każdy dzień to 10 lat życia. Można przeżyć 12 dni w szpitalu bardziej intensywnie niż niektórzy przeżywają całe swoje życie.

"Opowieść Schmitta jest przypowieścią nie tylko o dziecku, ale i o nas- dorosłych, naszych uprzedzeniach, fobiach i niespełnieniach. W głębszym wymiarze książka Schmitta to również próba odpowiedzi na pytanie: jak żyć?"

Piotr Huniewicz "Polityka"

"Prawie każda strona przynosi ważną myśl, uczy doceniać chwilę, akceptować cierpienie."

Roman Praszyński "Elle"

"Ta krótka powiastka była porównywana do 'Małego Księcia', według mnie jest nawet lepsza, bo nie tak czułostkowa. Działa jak ekstrakt przywracający wiarę"

Igor Kościelniak "Przekrój"

500 dni miłości

2010-05-24T16:35:00.007+02:00

"Zwariowana komedia romantyczna o młodej kobiecie, która nie wierzy w miłość, dopóki nie spotyka na swej drodze chłopaka, gotowego na wszystko, by zdobyć jej serce. "

źródło:filmweb.pl

Tak, to prawda, jest to dość zwariowana 'komedia romantyczna', o ile można ją tak nazwać. Przywykliśmy do tego, że to kobieta pragnie miłości, stabilizacji, to ona wzdycha do faceta, to ona marzy o wspólnej przyszłości, mężczyzna natomiast nie ma nic przeciwko niezobowiązującej znajomości dostarczającej uciech cielesnych oraz duchowych może i też, ale w stopniu mniejszym, aczkolwiek lepiej by uciechy te nie były wiążące w żadnym stopniu. Tutaj wzdycha Tom, a zobowiązań unika Summer.
Tak, to prawda, że Summer nie wierzy w miłość. Wywody Toma na temat dwóch połówek jabłka, miłości aż po grób i zniewalającej siły tego uczucia uważa za wyssane z baśni i komedii romantycznych mdłe i sentymentalne bzdury.
Trzecia część... Owszem to też prawda. Ale nie taka prawda jaka nasuwałaby się po przeczytaniu tego zdania.
Tom rzuca po mieszkaniu talerzami w przypływie rozpaczy. Tak właśnie go poznajemy. Jego współlokatorzy nie wiedząc co robić wzywają na pomoc kilku(kilkunasto?)letnią przyjaciółkę Toma. Dziewczynka przy pomocy świetnie znanego środka otrzeźwiającego (w ilościach niewielkich, w większych wręcz przeciwnie)- wódki, uspokaja roztrzęsionego faceta i wyciąga z niego straszną wiadomość. Summer stwierdziła, że powinni przestać się spotykać.
Summer i Tom poznali się w pracy. On układa teksty na pocztówki okolicznościowe, ona została właśnie sekretarką szefa. Tom- niepoprawny romantyk- robi wszystko, by zdobyć fascynującą brunetkę. Można powiedzieć, że mu się udaje...
Jeżeli faktycznie ktoś chciałby nazwać ten film komedią romantyczną to zdecydowanie nie jest ona typowym przykładem tego gatunku. "500 dni miłości" wybija się swoją oryginalnością na tle innych. Gorąco polecam. Szczególnie "jesienne" zakończenie tchnie jak dla mnie niezwykłym optymizmem:)
P.S. I opis z filmweb jaki podałam moim zdaniem kompletnie, w najmniejszym nawet stopniu nie pasuje do tego filmu. Mimo tego, że właściwie zgadza się z rzeczywistością. W końcu Summer spotkała kogoś kto zawojował jej serce :)
USA, 2009, Marc Webb
ocena: 8,5
500 dni miłości na filmweb.pl

Beats of freedom

2010-05-24T14:19:00.011+02:00

Ostatnio w ramach miejscowego DKF'u wybrałam się na projekcję "Beats of freedom- Zew wolności". Film to dokument opowiadający o czasach, kiedy rodził się polski rock. Pełna buntu i pragnienia wolności muzyka w czasach, kiedy wolność pozostawała jedynie marzeniem.
"Narratorem" filmu jest Chris Salewicz. Dziennikarz rozmawia z ludźmi, którzy uczestniczyli w rockowej rewolucji przełomu lat 70 i 80 dociekając jej przyczyn i skutków.
Rock w tych czasach dawał młodym ludziom jedyną szansę na wyrażenie własnego 'ja' i szansę ucieczki przed rzeczywistością jaką fundował im reżim.
Rock i cała ideologia związana z tą muzyką inspirowała do walki z ustrojem i dawała nadzieję na odzyskanie wolności.
W archiwalnych fragmentach koncertów grają i śpiewają m.in. Kora i Maanam, TSA, Dezerter, Perfect, Brygada Kryzys.
Atutem „Beats of Freedom” są umiejętnie wykorzystane archiwalia – pochodzące z filmów „Koncert” Michała Tarkowskiego (1982) i „Fala” Piotra Łazarkiewicza (1986), dokumentów studenckich oraz materiałów kręconych na prywatny użytek.
Naprawdę dobry film. Pokoleniu, które przeżyło na własnej skórze te czasy dostarczy na pewno okazji do wspomnień. Tym młodszym- okazji do poznania historii najnowszej, w szczególności absurdów komunistycznej cenzury i polityki od setki razy bardziej interesującej strony niż stron podręcznika do historii.
ocena: 8,5
Polska 2010, Gnoiński, Słota

Harry Potter i Książe Półkrwi

2009-08-18T18:41:00.001+02:00

Harry Potter i Książę Półkrwi (Harry Potter and Halfblood Prince)
prod. USA, Wielka Brytania, 2009
reż. David Yates
scen. Steve Kloves

Na ten film fani Harry'ego Potter'a, jak na każdą kolejną adaptację czekali z niecierpliwością. Nie wiem, czy ich oczekiwania względem niego zostały spełnione, moje nie. Już poprzednia część powiewała nudą i nieszczególnie przypadła mi do gustu. Ta również nie podbiła mojego serca.

Rozpoczyna się szósty rok nauki głównych bohaterów w Hogwarcie. Snape obejmuje stanowisko nauczyciela Obrony przed Czarną Magią, jego posadę zajmuje emerytowany profesor Slughorn. Niespodziewanie Harry zostaje najlepszym uczniem z eliksirów. A wszystko dzięki notatkom tajemniczego Księcia Półkrwi znalezionym w podręczniku. Voldemort rośnie w siłę. By pokonać wroga trzeba go najpierw dobrze poznać. Dumbledore zabiera Harry'ego w przeszłość, we wspomnienia osób, które miały styczność z Czarnym Panem. Ron romansuje z Lavender Brown doprowadzając tym Hermionę do szału. A Harry nagle odkrywa, że Ginny jest dla niego kimś więcej niż tylko koleżanką.

Ogólnie rzecz biorąc trochę się dzieje. Co nie jest oczywiście zasługą twórców filmu, a autorki książki. Niektóre sceny- zapewne na korzyść filmu- zostały poprzekręcane, usunięte czy dodane. Moim skromnym zdaniem za mało rozwinięty jest wątek wspomnień o Voldemorcie, który jest kluczowy w książce. Nie ma bitwy o Hogwart, jest atak na dom Weasley'ów, którego wcale nie było. Właśnie takie mniejsze i większe różnice mi przeszkadzały. Nie potrafię ocenić filmu obiektywnie, ponieważ zawsze porównuję z książką.

Sam w sobie film na pewno jest dobry, przynajmniej recenzje, które czytałam są pozytywne. Niektóre aż pieją z zachwytu. Że film zabawny, momentami straszny. Perypetie miłosne bohaterów opowiedziane są z dużą dawką humoru, której we wcześniejszych częściach niestety nie było. Gra aktorska jak w każdej poprzedniej części rewelacyjna. Świetnie spisał się Bruno Delbonnel odpowiedzialny za zdjęcia. Yates na pewno pokazał większą klasę niż przy "Zakonie Feniksa". Żeby nie było, że tylko narzekam ;)

Oceny:
filmweb: 7,36
imdb: 7,6
moja: 7

Narzeczony mimo woli

2009-08-18T17:24:00.003+02:00

Narzeczony mimo woli (The Proposal)
prod. USA, 2009
reż. Anne Fletcher
scen. Pete Chiarelli

Andrew (Ryan Reynolds) pracuje jako asystent wrednej businesswomen.
Margaret(Sandra Bullock)- jego szefowa- jest kobietą sukcesu i przy okazji postrachem wszystkich osób pracujących w firmie. Jednak najważniejsze, że ma przed sobą świetlaną przyszłość i rozwijającą się karierę. Wszystko może niestety legnąć w gruzach, ponieważ Margaret jest Kanadyjką. I z powodu pewnych zaniedbań będzie musiała opuścić Stany Zjednoczone. Chyba, że... zdobędzie w jakiś sposób obywatelstwo. Na przykład poprzez ślub. Ze swoim asystentem.

Dawno już nie oglądałam typowej hollywoodzkiej komedii romantycznej. Podobała mi się. Jest oczywiście bardzo standardowo, ale to żadna wada, każdy tego typu film taki jest. Bez bicia przyznaję się, że mam słabość do Ryana Reynoldsa, możliwe więc całkiem, że dlatego film przypadł mi do gustu. Sam pomysł jednak nie urzekł mnie, mam wrażenie, że już coś podobnego gdzieś, kiedyś było. Ale lekki, zabawny i przyjemny jest idealny na letnią porę.

Oceny:
filmweb: 7,99
imdb: 7,2
moja: 7,8

Kac Vegas

2009-08-18T15:53:00.006+02:00

Kac Vegas (The Hangover)
prod. USA, Niemcy, 2009
reż. Todd Phillips
scen. Scott Moore , Jon Lucas

Czwórka przyjaciół wyrusza na wieczór kawalerski do Las Vegas. Zapowiada się szalona noc. Striptizerki, alkohol, kasyna- miasto grzechu stoi otworem. By sympatycznie zacząć wieczór udają się na dach, gdzie wznoszą toast. I to by było na tyle. Więcej grzechów- nikt nie pamięta. Rano okazuje się, że noc spędzili najwyraźniej bardzo owocnie..
Tygrys w łazience, zdemolowany apartament, czyjeś dziecko w szafie, brak zęba i... zgubienie pana młodego może nie do końca wpisują się w stereotypowy wieczór kawalerski, ale na pewno są ciekawą alternatywą dla zwykłego, nudnego striptizu. Każdy z panów ma kompletną dziurę w pamięci i nie ma zielonego pojęcia co się wydarzyło. Ponieważ ślub ma odbyć się następnego dnia, przydałoby się znaleźć Doug'a (Justin Bartha)- pana młodego. Trzeba więc jakoś odtworzyć zdarzenia ostatniej nocy...
Jak poczytałam parę komentarzy, to według internautów film to "strata czasu", "totalna klapa" oraz "banalny i wulgarny humor sytuacyjny". No cóż, najwyraźniej jestem fanką banalnego i wulgarnego humoru sytuacyjnego. Dawno się tak nie ubawiłam.

Oceny:
filmweb: 8
imdb: 8,2
moja: 8

Kochaj i tańcz

2009-03-14T11:17:00.005+01:00

Kochaj i tańcz
prod. Polska, 2009
reż. Bruce Parramore
scen. Maciej Kowalewski

Wielki szum jaki został zrobiony wokół najnowszej produkcji TVN spowodował, że postanowiłam udać się do kina i na własne oczy przekonać się jak wspaniały jest "pierwszy polski film taneczny". Oglądając wszystkie spoty w telewizji, co za tygodnie i inne dzień dobry TVN'y stwierdziłam, że całkiem nieźle się zapowiada. Wypowiedzi pani Pavlovic, pana Egurolli czy tancerzy "Tańca z gwiazdami" również nastrajały optymistycznie. Izabella Miko skromnie przyznawała, że film jest wspaniały, a szczególnie historia w nim opowiedziana tak piękna, że można do łez się wzruszyć.

Krótki zarys tejże historii. Hania (Izabella Miko) dostaje zlecenie z jakiejś gazety- ma napisać artykuł o warsztatach tanecznych (czy to może konkurs był...) i sławnym choreografie- Janie Kettlerze (Jacek Koman), który je poprowadzi. Dziewczyna jest bardzo poukładana, marzy jej się zrobienie kariery dziennikarskiej, niedługo ma wyjść za mąż za Sławka (Wojciech Mecwaldowski). Jej narzeczony to dość osobliwy przypadek. Całym jego światem jest pies, chce zachować czystość aż do ślubu, jest do przesady punktualny i sztywny. Ale wracając do Hani. Dziewczyna nigdy nie miała okazji poznać własnego ojca, dokładniej mówiąc nawet nie wiedziała kim on jest. Ale jako, że Jan Kettler wrócił do Polski, mama Hani (Katarzyna Figura) stwierdza, że przydałoby się powiedzieć córce, że to on właśnie jest jej ojcem.
Wojtek (Mateusz Damięcki) kocha taniec i jego największym marzeniem jest dostać się do konkursu.
Losy głównych bohaterów łączą się kiedy Wojtek przypadkiem wpada z impetem na Hanię, a niedługo potem spada z nieba w śmieci, gdy ona przechodzi obok.

Pisząc o historii nie mogłabym nie wspomnieć o moich dwóch ulubionych scenach.
Pierwsza- jak to bywa w filmach o miłości, w pewnym momencie coś idzie nie tak, więc jest te kilka minut, kiedy on i ona snują się bez sensu, samotni i smutni przy dźwiękach smętnej melodii. Tutaj też mamy oczywiście taki motyw. Damięcki stoi na peronie z wymalowanymi na twarzy emocjami, pociągi jadą w jedną i drugą stronę, na innym peronie tańczy mim z wymalowaną na policzku łezką. I on tak stoi i stoi, przypuszczam kilka dni, bo u Hani już zdążyły być dzień i noc, a on tam nadal tkwi. A w tle leci "Apologize" One Republic. Dramatyzm jednym słowem.
Scena druga- nadszedł dzień ślubu Hani i Sławka. Jednakże serce nie sługa. Hania waha się, nie może wejść do kościoła i powiedzieć sakramentalnego "tak" mężczyźnie, którego nie kocha. Chodzi sobie więc powoli po łące, brakowało mi tylko "sinej Świtezi wody". W tym samym czasie Kettler radzi Wojtkowi by jednak zawalczył o tą miłość. Chłopak pędzi więc do ukochanej, jak sam stwierdza- zajmie mu to 40 minut. I po tych 40 minutach, kiedy dociera na miejsce, ona nadal chodzi po tej łące. Tak, ta chwila również bardzo mnie wzruszyła.

O tańcu wypowiadać się nie będę, nie jestem specjalistką. Ale jak dla mnie pewne momenty wychodziły trochę sztucznie i były strasznie przerysowane. Chociażby taki- Wojtek stoi na dachu budynku i przychodzi tam Hania. Nagle ni z tego ni z owego zaczynają tańczyć po czym każde idzie w swoją stronę. Coś takiego pasowałoby mi do musicalu, a nie do zwykłej komedii romantycznej.

Wielkie halo zrobione wokół nienajlepszego filmu. Hollywood tym raczej nie podbijemy. Ale na szczęście mamy tak wybitną "hollywoodzką" aktorkę jak Miko, dzięki niej zdobędziemy świat.

Oczywiście moja opinia jak zresztą wszystkie inne jest całkowicie subiektywna. Znam osoby, którym film się podobał. "De gustibus non est disputandum"

Oceny:
filmweb: 5,71
moja: 5

Just dance- Tylko taniec

2008-12-27T16:08:00.004+01:00

Just dance- Tylko taniec (Make it happen)
prod. USA, 2008
reż. Darren Grant
scen. Duane Adler , Nicole Avril

Lubię filmy, w których tańczą, ponieważ sama kocham taniec i ewidentnie minęłam się z powołaniem ;) Ale cóż, już troszkę za stara jestem na rozpoczynanie wielkiej, światowej kariery tanecznej.
Lauryn (Mary Elizabeth Winstead)co prawda też już najmłodsza nie jest- ma 21 lat, ale jako, że od wielu lat ćwiczy w przydomowym garażu to postanowiła podbić Chicago. Z efektem dość marnym- niestety nie udało jej się dostać do wymarzonej szkoły. Powrót jednakże do małego miasteczka w Indianie nie wchodzi w grę. Dziewczyna okłamuje więc brata i postanawia zakosztować wielkomiejskiego życia. Dzięki pomocy koleżanki zostaje księgową w luksusowym klubie Ruby. Tam jak można się domyślić szybko odkrywają jej talent i zostaje jedną z tancerek. Co jest nieodzowne w tego typu filmach? Tak, oczywiście wszyscy wiemy co. Więc jest Russ (Riley Smith)- sympatyczny, przystojny DJ.
Czego więcej wymagać od takiego dzieła kinematografii? Tyle wystarczy. Potańczyła, pozakochiwała się, "pomiała" problemy, porozwiązywała je i dziękujemy bardzo. Bardzo miło i sympatycznie.
Oceny:
filmweb: 6,34
imdb: 4,9
moja: 6,8

To wspaniałe życie

2008-12-21T17:35:00.004+01:00

To wspaniałe życie (It's a wonderful life)
prod. USA, 1946
reż. Frank Capra
scen. Frank Capra , Frances Goodrich

W wigilię Bożego Narodzenia anioł Clarence dostaje zadanie- musi uratować George'a Bailey'a (James Stewart) przed samobójstwem. George stracił wiarę w sens swojego życia, twierdzi wręcz, że lepiej byłoby gdyby wcale się nie urodził.
Szukając jakichś wartych obejrzenia filmów świątecznych trafiłam na ten właśnie. Zachęcona bardzo wysokimi ocenami stwierdziłam, że trzeba go w takim razie obejrzeć. "To wspaniałe życie" to wspaniały film. Pełen optymizmu i pokazujący co tak naprawdę się liczy- czyli rodzina i przyjaciele. W filmach o tematyce świątecznej kręconych obecnie to co najważniejsze to prezenty, choinka, zakupy, Mikołaj. I przy tym wszystkim zapomina się, że najważniejsza w świętach jest rodzinna atmosfera. Wyczytałam w "Wysokich obcasach", że 3/4 dorosłych Polek kojarzy święta z porządkami, połowa ze zwiększonymi wydatkami. 28% kobiet przedświąteczny okres kojarzy się wyłącznie źle. Chyba wszyscy zapomnieliśmy o co tak naprawdę w Bożym Narodzeniu chodzi. Smutne.

Oceny:
filmweb: 9,05
imdb: 8,6
moja: 9

Sprężyna

2008-12-18T17:21:00.007+01:00

Ha! Jakoś tak się zajęłam tymi świętami i filmami świątecznymi- już miałam pisać o kolejnym, że całkowicie zapomniałam o Sprężynie.
Przechadzając się ostatnio po Empiku wpadła mi w oko, a jak w oko to i od razu w ręce. I wtedy nie było już ratunku, mogłam nie mieć pieniędzy na jedzenie i na wszystko inne, ale musiałam ją mieć. W tramwaju już nie mogłam wysiedzieć, dokładniej mówiąc wystać i w końcu dotarłam do domu. Rzuciłam się od razu na łóżko i przeczytałam od deski do deski.
Kocham Jeżycjadę i miłości tej nie będę się wypierać. Dlatego pokochałam i kolejną część.
Łusia bardzo chce być spiritus movens, czyli sprężyną wydarzeń i to wydarzeń pozytywnych koniecznie. Stąd też tytuł.
Dzieje się nam trochę. Przede wszystkim, wielka miłość do grobowej deski okazuje się nie być aż tak trwała- Laura rozstaje się z Wolfim. Piszę o tym, gdyż wiadomo to już na pierwszych stronach, więc nikomu nie psuję lektury. Ale w zamian za to odkrywa nagłą miłość do... ogrodnictwa.
Róża przebywa obecnie w Oksfordzie wraz z Fryderykiem i małą Milą. Duża Mila notabene też tam właśnie przebywa w odwiedzinach u wnuczki. Jak można więc przypuszczać Ignacy jest dość przygnębiony i zagubiony bez żony.
Łusia jest zafascynowana zawiłościami języka polskiego i nowym panem z kółka polonistycznego. Ignaś stara się nie być maminsynkiem. Józef stara się zapomnieć o Trolli. A nad wszystkim stara się czuwać Gabrysia, niestety, tym razem to o nią należy się zatroszczyć.
Książkę czyta się jednym tchem, ma ten cudowny klimat jeżycjadowy i chce się ją od razu przeczytać jeszcze raz.

The Christmas Cottage

2008-12-18T17:11:00.001+01:00

Thomas Kinkade's Home for Christmas (aka The Christmas Cottage)
prod. USA, 2007
reż. Michael Campus
scen. Ken LaZebnik

Żeby pozostać w tym świątecznym klimacie- Christmas Cottage. Film opowiada historię malarza Thomasa Kinkade'a. Młody Tom z bratem wracają do domu na święta. Okazuje się, że ich matka ma poważne problemy finansowe. By jej pomóc każdy z nich znajduje jakąś dorywczą pracę. Pat zatrudnia się u mężczyzny, który za wszelką cenę chce przebić sąsiadów w ilości świątecznych ozdób, jego dom przypomina choinkę, a podwórkiem aż ciężko przejść, żeby nie pozabijać się o światełka i inne wynalazki. Tom natomiast podejmuje się zadania namalowania na ścianie budynku obrazu pokazującego miasto w jak najlepszym świetle.
Ciepły- nie wiem, możliwe, że dla mnie każdy film o tematyce świątecznej jest ciepły i cudowny. Nic nie poradzę na to, że uwielbiam święta, a już oczekiwanie na nie doprowadza mnie wręcz momentami do ekstazy ;)
A wszystkie domy malowane przez Thomasa Kinkade'a wydają się być tak przytulne, że chciałoby się zamieszkać w nich.

Oceny:
filmweb: brak :)
imdb: 5,6
moja: 7

To właśnie miłość

2008-12-18T16:11:00.008+01:00

To właśnie miłość (Love actually)
prod. USA, Wielka Brytania (2003)
reż. Richard Curtis
scen. Richard Curtis

Mam filmy, które lubię oglądać wielokrotnie. Za każdym razem dostarczają emocji i radości. Jednym z takowych jest "To właśnie miłość". Film przeuroczy i idealny jak na przedświąteczny okres. Fabuła nie toczy się tutaj wobec jednego głównego bohatera, ponieważ tych głównych bohaterów mamy wielu. Pozwólcie, że ich przedstawię...

Cudowny Hugh Grant w roli dość ekscentrycznego premiera Wielkiej Brytanii zakochującego się w Natalie (Martine McCutcheon) - sympatycznej dziewczynie z obsługi.
Pisarz Jamie (Colin Firth) zdradzony przez dziewczynę wyjeżdża na południe Francji, gdzie w prowadzeniu domu pomaga mu Portugalka czy Hiszpanka- nie pamiętam niestety- która ni w ząb nie potrafi mówić po angielsku, podobnie jak Jamie w jej ojczystym języku.
Karen (Emma Thompson), matka dwojga dzieci, na pozór szczęśliwa żona Harry'ego (Alan Rickman). W rzeczywistości obawiająca się o swoje małżeństwo z powodu atrakcyjnej koleżanki męża z pracy.
Nieszczęśliwie zakochany Mark (Andrew Lincoln), który na wybrankę swego serca wybrał świeżo upieczoną żonę swego przyjaciela (Keira Knightley).
Nieśmiała i opiekująca się chorym umysłowo bratem Sarah (Laura Linney), która podkochuje się w przystojnym Karlu (Rodrigo Santoro).
Daniel (Liam Neeson), który po śmierci żony musi poradzić sobie z wychowaniem jej syna- Sama.
Sam (Thomas Sangster) odkrywający po raz pierwszy w życiu to "okropne" uczucie jakim jest miłość i starający się zwrócić na siebie uwagę najładniejszej dziewczyny w szkole.
Podstarzały rockman (Billy Nighy), który lata świetności ma już dawno za sobą, ale wraca na listy przebojów dzięki przerobionemu hitowi sprzed lat.
Colin (Kris Marshall) wyruszający na podbój serc amerykańskich dziewczyn, które kochają brytyjski akcent.
Para dublerów grająca wspólnie sceny miłosne do filmu.
A oczywiście spójnikiem łączącym ich wszystkich jest miłość.
"I feel it in my fingers
I feel it in my toes
Love is all around me
And so the feeling grows".

Oceny:
filmweb: 8,13
imdb: 7,9
moja: 8,5

Kłamstwo

2008-12-06T13:02:00.005+01:00

Kłamstwo (Cry_Wolf)
prod. USA, 2005
reż. Jeff Wadlow
scen. Beau Bauman , Jeff Wadlow

Zostaje zamordowana młoda dziewczyna. Grupka bogatych dzieciaków z liceum, do którego chodziła ofiara wpada na pomysł by do morderstwa domalować całą historię o rzekomym seryjnym mordercy. Tak oto rodzi się człowiek, który popełnił już kilka podobnych morderstw, który zabija swoje ofiary nożem, a na głowie nosi pomarańczową kominiarkę. Uczniowie mają niezłą zabawę rozpowiadającym wszystkim plotki. Żarty kończą się kiedy morderca zaczyna atakować naprawdę. Nikt jednak nie chce im uwierzyć, wydaje się to być kolejnym wygłupem.

Oceny:
filmweb: 7,55
imdb: 5,8
moja: 7,5

Pani Henderson

2008-11-09T12:31:00.005+01:00

Pani Henderson (Mrs Henderson Presents)
prod. Wielka Brytania, 2005
reż. Stephen Frears
scen. Martin Sherman

Laurę Henderson (Judi Dench) poznajemy w dzień pogrzebu jej męża. Jest świeżo upieczoną wdową co jak można przypuszczać wcale się jej nie podoba. Problem tkwi tutaj przede wszystkim w tym, że uważa wdowieństwo za piekielnie nudne. Jaką przyjemność wszak znaleźć można w dzierganiu czy należeniu do komitetów, które to zajęcia są odpowiednie dla wdowy.
Wdowa może sobie również pozwolić na zakupy życia. Stosy ubrań, butów, kapeluszy na pewno są w stanie pocieszyć co poniektóre kobiety. Ale pani Henderson wpada na znacznie lepszy pomysł. Kupuje teatr Windmill z myślą o otworzeniu w nim rewii. Wraz z panem van Dammem (Bob Hoskins)- menadżerem- osiągają sukces dzięki niestandardowym pomysłom, odwadze i odrobinie szaleństwa. Mimo, że ekscentryczna właścicielka teatru i dyktatorski menadżer nie są ze sobą w dobrych kontaktach, a wręcz na okrągło się kłócą, rewia okazuje się być jedną z najlepszych w Londynie. Jednakże by zdobyć taką pozycję trzeba na nią zapracować. Pierwszy pomysł- by spektakle trwały cały dzień zamiast dwóch czy trzech występów na dzień- jest strzałem w dziesiątkę. Jednakże szybko inne teatry idą w ślady Windmill i nie jest to już dla nikogo żadną rewelacją. By ratować swój skarb pani Henderson decyduje, że powinni wzorem chociażby Moulin Rouge pokazywać nagie kobiety. Niestety na drodze staje jej Lord Cromer, który stwierdza, że w konserwatywnej Anglii nie ma mowy o czymś takim. Po długich namowach daje się jednak przekonać. Jedynym warunkiem jest to, że kobiety nie mogą się poruszyć. Wtedy będzie to miało pewien związek ze sztuką, będą jak obrazy, a przecież nic zdrożnego nie ma w malowaniu nagich dam.

Oceny:
filmweb: 7,36
imdb: 7,1
moja: 7,5

Pachnidło- historia mordercy

2008-11-01T11:33:00.003+01:00

Pachnidło: historia mordercy (Perfume: The story of a Murderer)
prod. Francja, Hiszpania, Niemcy, 2006
reż. Tom Tykwer
scen. Bernd Eichinger , Andrew Birkin

Ekranizacja bestsellerowej powieści Patricka Süskinda. Jan Baptiste Grenouille posiada dar. Ma niezwykle czuły węch.

Mamma mia!

2008-10-18T10:48:00.003+02:00

Mamma mia!
prod. USA, Wielka Brytania, 2008
reż. Phyllida Lloyd
scen. Catherine Johnson

Sophie (Amanda Seyfried) niedługo bierze ślub. Jej największym marzeniem jest, by do ołtarza poprowadził ją ojciec, którego niestety nie zna.
Jednak szczęśliwym trafem wpada jej w ręce pamiętnik jej matki (Meryl Streep). Co prawda nie powinna go czytać, ale dla dobra wyższego trzeba nagiąć pewne zasady. Sophie dzieli się radosną nowiną z przyjaciółkami. Zaprosiła swojego ojca. Jest tylko pewien haczyk- jest trzech potencjalnych kandydatów. Ale i to nie stanowi większego problemu, ponieważ dziewczyna przekonana jest, że gdy ich zobaczy, serce podpowie jej, który z nich jest jej ojcem. Niestety, gdy Sam (Pierce Brosnan), Harry (Colin Firth) i Bill (Stellan Skarsgard) pojawiają się na wyspie nie wydaje się to już takie oczywiste.
Donna (Meryl Streep) oczywiście nic nie wie o zaproszeniach wysłanych przez Sophie, więc widok trzech byłych kochanków jest dla niej sporym szokiem. Wracają też wspomnienia. A stara miłość nie rdzewieje.
Film jest jak zapewne wszyscy wiedzą ekranizacją musicalu pod tym samym tytułem. W filmie nie wykorzystano jednak oryginalnych podkładów muzycznych Abby oraz odrobinę zmieniono tekst w niektórych piosenkach, by bardziej pasował do opowiadanej historii.
Obsada jest pierwszorzędna, piosenki wspaniałe, widoki piękne. Teraz na okrągło słucham soundtracku z filmu i sobie podśpiewuję.

Oceny:
filmweb: 8
imdb: 7
moja: 8

Rodzinka

2008-10-05T12:49:00.004+02:00

"Masters of Horror" Family
prod. USA, 2006
reż. John Landis

Wygrałam w konkursie filmweb "Mistrzowie horroru". Nagroda właśnie niedawno przyszła i okazało się, że są to dwa filmiki "Rodzinka" i "Wygrana". Że akurat planów piątkowych nie miałam to stwierdziłam, że całkiem sympatycznie byłoby obejrzeć jakiś horror. Wybór padł na pierwszy z filmów, czyli "Rodzinkę". Nie powiem, nie powiem było całkiem... zabawnie. Młode małżeństwo wprowadza się do domu w sielskiej spokojnej okolicy. Jednakże nie wiedzą, że ich sąsiad jest psychopatycznym mordercą. Chociaż, nie używajmy takich drastycznych słów. On po prostu kolekcjonuje sobie swoją rodzinkę. Tu wypatrzy córkę, tam babcię. Zabije ofiarę, a następnie polewa ją jakimś kwasem i zostają z niej same kości. Wszystko odbywa się przy pełnej radości muzyce gospel.
Pewnego wieczoru wracając z kolacji małżonek wjeżdża w skrzynkę pocztową Sąsiada-Mordercy. Wraz z małżonką nie wiedzą jakie niebezpieczeństwo na nich czycha.
Z tego co zdążyłam wywnioskować to "Mistrzowie horroru" był to chyba cykl krótkich filmów telewizyjnych. Nie wiem czy każdy z nich był tak przerażający jak "Rodzinka". Jeśli tak to trochę nie rozumiem tytułu, może zaszła jakaś pomyłka i mieli to być "Mistrzowie czarnej komedii"?
Właśnie zerknęłam jeszcze na ocenę na imdb.com. Najwyraźniej to po prostu ja się nie znam. Bo 7.2 na imdb to sporo.

Oceny:
imdb: 7,2
moja: 5

Żaba

2008-10-05T11:23:00.005+02:00

Nie można nie zgodzić się ze stwierdzeniem, że świat kreowany w najnowszych tomach Jeżycjady jest przesłodzony. Ale zęby jeszcze od tego nie bolą, więc można to przeżyć.
Tytułowa Żaba zawdzięcza swoje czarujące przezwisko reakcji swojego brata, który ujrzawszy ją po raz pierwszy od razu zauważył podobieństwo pomiędzy zielonym płazem, a swoją maleńką siostrą.
Piętnastoletnia Hildegarda jest młodszą siostrą Wolfganga i Fryderyka (niespełnione muzyczne ambicje matki trojga rodzeństwa zaowocowały oryginalnymi skądinąd imionami jej pociech). W jaki sposób główna bohaterka związana jest z Borejkami zapamiętali czytelnicy Jeżycjady zapewne już się domyślili- jej brat Fryderyk jest ojcem Mili. Maleństwo co prawda przebywa jeszcze w bezpiecznym brzuchu Róży, ale niedługo ma przyjść na świat.
Wokół tego właśnie problemu toczy się akcja "Żaby". A w czym cały jest ambaras? Otóż Frycek po oświadczeniu, że został złapany w klasyczną pułapkę biologiczną, wyjeżdża na stypendium do Stanów Zjednoczonych- rodzinie oczywiście nic nie wspominając, że niedługo zostanie ojcem. Fakt ten odkrywa całkiem przypadkiem Żaba. Prostolinijne i dobroduszne dziewczę stara się więc różnymi sposobami skłonić brata do powrotu. Świadomie lub czasem mniej świadomie pomaga jej w tym ekscentryczny Piotruś, który po swoim ojcu Bernardzie odziedziczył zdolności oratorskie, a po matce Anieli- zwanej niegdyś Kłamczuchą- umiejętność i zamiłowanie do znajdowania się w centrum zainteresowania.
Rozterki i problemy Hildegardy, której ukochany brat okazał się zwykłym prostakiem przeplatają się z zauroczeniem Laury i Wolfiego, ciążą Aurelii Bitner, wejściem Polski do Unii Europejskiej, maturą i operacją Trolli. W międzyczasie poznajemy rodziców Żaby i jej braci- despotycznego ojca i łzawą matkę, którzy oboje zapatrzeni w Fryderyka nieszczególnie zwracają uwagę na pozostałą dwójkę swych dzieci.
Jak zwykle mamy tutaj ciepłe poczucie humoru przeplatane z problemami życia codziennego i tym co się w kraju dzieje ("kraj jest wstrząsany licznymi skandalami, napięciami, aferami i niegodziwościami, że wymiar sprawiedliwości szwankuje, służba zdrowia strajkuje, edukacja leży, transport stoi, kultura upada, bezrobocie nie spada, kapitalizm rozwija się, lecz nie całkiem w tym kierunku, co trzeba, a szary człowiek jak zwykle dostaje w kość”).

Oceny:
biblionetka: 4,75
moja: 4,8

Karmel

2008-10-05T10:39:00.003+02:00

Karmel (Sukkar banat)
prod. Francja, Liban, 2007
reż. Nadine Labaki
scen. Rodney El Haddad , Jihad Hojeily

Karmel- potrafi przysporzyć zarówno wiele radości swoim słodkim smakiem jak i bólu, jeżeli używamy go do depilacji. Podobnie jest i z życiem, raz słodkie, raz gorzkie.
Jest to film o kobietach. O ich problemach i tajemnicach jakie każda z nich posiada. Spotykają się w salonie kosmetycznym. Tam czują się swobodnie i tam właśnie opowiadają o tym co je boli i co je cieszy. Jedna z nich kocha żonatego mężczyznę, druga ma niedługo wyjść za mąż, lecz jej narzeczony nie wie, że nie będzie jej pierwszym mężczyzną. Jedna jest lesbijką, a inna rozpaczliwie próbuje zrobić karierę aktorską. Dwie starsze kobiety żyją skazane na siebie, są siostrami, jedna z nich jest chora psychicznie.
Cały film kojarzy się z karmelem, zarówno słodki, pełen ciepła momentami bolesny i przykry. Wnętrza, zdjęcia, stroje, muzyka, a nawet światło- właśnie w kolorze karmelu tworzą niezwykły klimat filmu.
"Karmel" pokazuje, że bez względu na narodowość czy tradycje i kulturę w jakiej jest wychowana, kobieta jest taka sama. Wszystkie potrafimy cierpieć dla urody i wszystkie tak samo naiwne stajemy się w sprawach uczuciowych. A może jednak? Może jednak on rzuci swoją żonę i zostanie ze mną? To 'jednak' nigdy nie nadchodzi, ale my i tak na nie czekamy, chyba już setki jeśli nie tysiące lat. Tytuł filmu kojarzy mi się też z kobietą. Słodką, delikatną, ale ukrywającą za tą łagodnością swoje prawdziwe uczucia.
Odtwórczynie głównych ról nie są aktorkami. To amatorki, którym reżyser pozostawiła wolną rękę jeżeli chodzi o dialogi, chciała by zachowywały się naturalnie i zachowały swój sposób mówienia. Nadine Labaki również zagrała w swoim filmie. Przezwyciężyła początkowe obawy co do tego, czy nie będzie to miało negatywnego wpływu na reżyserię i stworzyła wspaniałą rolę Layale.
W filmie chodziło również o to, by pokazać kobietę żyjącą pomiędzy kulturą zachodu, a kulturą Orientu. Na pierwszy rzut oka mogłoby wydawać się, że te kobiety są wolne. Jednak jak stwierdziła reżyser "Kobieta libańska zawsze czuje się tak, jakby kradła własne chwile szczęścia. (...) Cały czas boimy się, że zrobimy coś, czego nie powinnyśmy robić. Należy poświęcić się, aby zadowolić rodziców, dzieci, męża i rodzinę. Na każdym etapie życia, musimy się do tego stosować, co oczywiście nijak ma się do tego, kim chcemy być. Libańska kobieta, muzułmanka czy chrześcijanka, żyje w sprzeczności pomiędzy tą, którą jest, tą, którą chce być i tą, którą wolno jej być."
"Karmel" dedykuje Nadine Labaki "swojemu Bejrutowi".

Oceny:
filmweb: 8,04
imdb: 7,3
moja: 8,8

Dziewczyna z perłą

2008-10-03T17:48:00.007+02:00

Dziewczyna z perłą (Girl with a pearl earring)
prod. Wielka Brytania, Luksemburg
reż. Peter Webber
scen. Tracy Chevalier , Olivia Hetreed

Film opowiada historię powstania słynnego obrazu Jana Vermeer'a o tym samym tytule. Griet (Scarlett Johansson) zostaje służącą w domu państwa Vermeer. Piękną dziewczyną zaczyna interesować się malarz (Colin Firth).
Oczywiście nie jest to prawdziwa historia. W rzeczywistości nie wiadomo kim jest dziewczyna z obrazu.

W filmie niewiele się dzieje. Wydarzenia płyną jednostajnie, spokojnie. Nie ma jakichś wielkich zrywów akcji. Chyba, że żona malarza wpada w histerię, to wtedy burzy trochę ten spokój. Dla niektórych na pewno może się wydawać nudny. Mi sam film owszem, podobał się. Drażniła mnie jednak Scarlett. Te jej wielkie usta niemalże na okrągło lekko uchylone sprawiały, że wyglądała czasami jak niespełna rozumu.

Oceny:
filmweb: 7,96
imdb: 7,1
moja: 7,8

Entliczek Pentliczek

2008-09-24T09:53:00.004+02:00

W pewnym domu studenckim dochodzi do z pozoru nic nie znaczących drobnych kradzieży i złośliwości. Znika jeden pantofelek czy puderniczka, zostaje podarty plecak, ktoś kradnie zapas żarówek. Zarządzającą domem panią Hubbard zaczynają jednak martwić te incydenty. Zwierza się ze swoich kłopotów siostrze. A tak się składa, że pani Lemon pracuje u słynnego Belga. Tak oto do akcji wkracza Herkules Poirot. Detektyw zainteresowany sprawą postanawia dociec o co też tak naprawdę chodzi. Błaha z pozoru sprawa okazuje się stanowić większy problem, może nawet istnieć zagrożenie czyjegoś życia.
Nie ma jednak sprawy nie do rozwiązania dla Herkulesa Poirot. Winny kimkolwiek jest niech szykuje się już na dłuższy pobyt za kratkami, bo nie istnieje zbrodnia doskonała i sprawiedliwości musi stać się za dość.

Oceny:
biblionetka: 4,57
moja: 4,6

Język Trolli

2008-09-20T11:06:00.006+02:00

Piętnasta już książka z serii Jeżycjady jest jedną z tych, za którymi nieszczególnie przepadam. Jest ich co prawda niewiele, ale "Język Trolli" do nich należy. Nowością jest, że głównym bohaterem tym razem nie jest żadne dziewczę, a chłopiec- Józinek, 9-letni syn Idy. Jak to zwykle bywa w rodzinie Borejków dzieci tam nie są zwykłymi, beztroskimi maluchami, ale ponadprzeciętnie inteligentnymi młodymi ludźmi. Taki również jest Józinek. Jest co prawda małomówny, ale to jego główna zaleta, ponieważ niewiele mówi, ale za to obserwuje otoczenie, to co się dzieje dookoła niego i wyciąga wnioski. Zawsze wie, gdzie co się znajduje, potrafi też bezbłędnie odczytywać nastroje innych.
Pierwszego dnia szkoły, gdy nasz już obeznany z nią- w końcu chodzący do trzeciej klasy- bohater przychodzi na lekcję, okazuje się, że pani nauczycielka się nie pojawiła i mają zastępstwo z pierwszą klasą gimnazjum. Tak oto Józinek poznaje Trollę, uroczą dziewczynę, która potrafi zjednywać sobie wszystkich ludzi ze względu na swój nieskazitelny charakter. Co jest jak dla mnie rzeczą dziwną to fakt, że chłopiec zakochuje się w Staszce- tak ma na imię dziewczyna. Zawsze wydawało mi się, że 9-letni młodzi mężczyźni nie pałają szczególną miłością do przedstawicielek płci przeciwnej. Zresztą nawet sam Józinek stwierdza, że największą obrazą dla chłopaka było nabazgranie na murze "Jarek kocha Aśkę" czy coś w tym stylu. Ale jak wiadomo potomkowie Borejków są niezwykli, stąd może ta miłość 9-latka do starszej od niego o dobre kilka lat koleżanki.
Józinkowi we wszystkim przeszkadza jego kuzyn- Ignacy Grzegorz, syn Gabrysi. Jest to kolejny ewenement- 10-latek z duszą chyba 60-latka. Tym to już się zajmować nawet nie będę bo w rzeczywistym świecie chyba takiego dziecka nie uświadczysz. Nie myślałam, że niektóre aspekty Jeżycjady zaczną mnie kiedykolwiek drażnić, ale najwyraźniej tak się stało.
Co jeszcze mnie denerwuje to skłonność pani Musierowicz do zdrobnień, czyli zdanie w stylu 'Józinek obudził się przykryty pod sam nosek kołderką, a obudził się bo ścierpła mu nóżka. Postanowił więc wstać, ubrał adidaski i kurteczkę i wyszedł na polko'- oczywiście to nie jest cytat, tylko moja radosna twórczość.
I ostatnia sprawa, która mi się nie podoba przede wszystkim. Dość kiepsko wyszło autorce wplecenie w całą akcję szarej polskiej rzeczywistości. Czyli narzekanie na to, że nauczyciele w szkole spóźniają się po 20 minut na lekcje, albo w ogóle sobie nie przychodzą, bo w końcu po co, skoro tak marnie im płacą. Odbywają sobie miłe posiedzenia w pokoju nauczycielskim, a uczenie nie szczególnie im w głowie. Narzekania stojących w korku obywateli, na to, jakiż to bałagan w Polsce nie panuje i że za grosz zorganizowania nie ma. Wplecenie wątku politycznego- a może to Samoobrona barykaduje drogę? Nawet już i przy kuchennym stole Borejków goreją rozmowy o tym, że korupcja i zbrodnia rządzą światem, a Polska rzeczywistość wygląda niczym obraz żywcem wyjęty z "Powrotu do przyszłości". Po co to pani Małgorzato?
Niestety ze smutkiem muszę się przyłączyć do opinii, że nowa Jeżycjada straciła to coś co miała stara. Oczywiście z niecierpliwością czekam na kolejne części, ale to głównie poprzez przywiązanie do bohaterów.

Oceny:
biblionetka: 4,56
moja: 4,5

Sabrina

2008-09-19T15:28:00.016+02:00

Sabrina
prod. USA, 1954
reż. Billy Wilder
scen. Samuel A. Taylor , Ernest Lehman

Sabrina (Audrey Hepburn) jest córką szofera państwa Larrabee. Od dawna kocha się w ich młodszym synu- Davidzie (William Holden), kobieciarzu i lekkoduchu. Niestety jest to miłość niespełniona, ponieważ mężczyzna nie widzi w niej kobiety, a jedynie podlotka, który nie jest wart jego zainteresowania.
Nieszczęśliwa Sabrina jedzie do Paryża, gdzie- jak ma nadzieję jej ojciec- zapomni o Davidzie. Po dłuższym czasie wraca całkowicie odmieniona. Nie jest już dziewczynką, a prawdziwą kobietą, na dodatek niezwykle piękną i elegancką.
Widząc olśniewającą nieznajomą David oferuje się podwieźć ją do domu. Wielkie jest jego zdziwienie, gdy okazuje się, że nieznajomą jest Sabrina. Mający niedługo się żenić David ulega urokowi dziewczyny. Jednakże sprawa jest dość skomplikowana. Senior rodu Larrabee nie dopuszcza myśli, by jego syn ożenił się z córką służby. Jego starszy syn oferuje więc swoją pomoc. Zadaniem Linusa (Humphrey Bogart) jest pokrzyżowanie planów zakochanych i nie dopuszczenie do ślubu.

To chyba mój ulubiony film z Audrey Hepburn. Pełna uroku historia i czarująca Audrey, czego więcej chcieć do szczęścia.

Oceny:
filmweb: 8,62
imdb: 7,8
moja: 8,7

My fair lady

2008-09-19T15:28:00.015+02:00

My fair lady
prod. USA, 1964
reż. George Cukor
scen. Alan Jay Lerner

Rex Harrison i Audrey Hepburn w filmowej adaptacji sztuki Pigmalion autorstwa George'a Bernarda Shawa.
Profesor Henry Higgins uczy ludzi jak poprawnie się wysławiać. W jego opinii poprawna wymowa świadczy o przynależności człowieka do określonej grupy społecznej. Pewnego dnia po przedstawieniu przypadek styka go ze sprzedawczynią kwiatów- brudną, krzykliwą i wulgarnie wysławiającą się Elizą Doolittle. Profesor twierdzi, że w ciągu pół roku mógłby z tej prostej dziewczyny zrobić damę, która z łatwością mogłaby obracać się wśród wyższych sfer.
Wielkie jest zdziwienie Higginsa, gdy następnego dnia do jego drzwi puka nie kto inny jak Eliza, która żąda by nauczył ją poprawnej wymowy i zasad dobrego zachowania się. Po wielkich mękach cel udaje się osiągnąć.
Podobnie jak Pigmalion zakochał się w wyrzeźbionej przez siebie postaci kobiety, tak Higgins pokochał stworzoną przez siebie damę, która wcześniej była "bidną" kwiaciarką.
Akademia przyznała filmowi 8 Oscarów- za Najlepszy Film, Aktora Pierwszoplanowego, Reżysera, Muzykę, Zdjęcia Kolorowe, Kostiumy Kolorowe, Scenografię Kolorową i Dźwięk.

Oceny:
filmweb: 9,1
imdb: 7,9
moja: 8

Zabawna buzia

2008-09-19T15:28:00.014+02:00

Zabawna buzia (Funny face)
prod. USA, 1957
reż. Stanley Donen
scen. Leonard Gershe

Jo Stockton (Audrey Hepburn) pracuje w księgarni. Pewnego dnia do jej sklepu trafia ekipa, która nie pytając o zgodę Jo postanawia zrobić tam sesję zdjęciową. Piękna dziewczyna zostaje zauważona przez fotografa Dick'a Avery'ego (Fred Astaire), który uznaje, że będzie ona idealną twarzą dla jakiegoś tam pisma. Dick robi więc wszystko by z Jo zrobić modelkę. Nie jest to sprawą prostą ponieważ dziewczyna jest intelektualistką i nie w głowie jej strojenie się i pozowanie do zdjęć.

Lekka, zabawna historyjka o miłości. Astaire i Hepburn, muzyka i taniec. Brzmi nie najgorzej, prawda?

Oceny:
filmweb: 8
imdb: 7
moja: 7,7

Miłość po południu

2008-09-19T15:28:00.013+02:00

Miłość po południu (Love in the afternoon)
prod. USA, 1957
reż. Billy Wilder
scen. I.A.L. Diamond , Billy Wilder

Claude Chavasse jest prywatnym detektywem. Zajmuje się sprawami zdradzonych żon lub małżonków. Jego córka Ariane (Audrey Hepburn ) uwielbia pod nieobecność ojca przeglądać akta, niektóre sprawy są równie ciekawe jak wciągająca powieść. Jedną z postaci, która dość często przewija się w aktach jest przystojny Frank Flannagan (Gary Cooper ), mężczyzna, który gdziekolwiek się pojawi od razu znajduje panią do towarzystwa. Któregoś dnia Ariane podsłuchuje jak jeden z klientów ojca oświadcza, że zabije człowieka, z którym zdradziła go żona. Sprawcą nieszczęścia jest pan Flannagan. Ariane postanawia nie dopuścić do zbrodni. W porę ostrzega Franka, więc gdy zdradzony małżonek wpada do pokoju hotelowego jego żona już w nim nie ma.
Pana Flannagana zaciekawia natomiast mała, śliczna osóbka, która ocaliła jego życie. Po długich namowach Ariane zgadza się odwiedzić go ponownie, ale pod warunkiem, że przyjdzie do niego po południu.

Odwieczne marzenie wielu kobiet- by serce nieczułego mężczyzny, który bawi się kobietami zabiło właśnie dla niej.
Rzeczą, która odrobinę mnie drażni w filmach to fakt, że Audrey partneruje zwykle mężczyzna, który mógłby być jej ojcem. Nie wiem co jest tego powodem. Może w tamtych czasach taki doświadczony, sporo starszy pan był bardziej pociągający niż młody.

Oceny:
filmweb: 8,63
imdb: 7,3
moja: 8

One tree hill

2008-09-17T13:34:00.003+02:00

Pogoda na miłość (One tree hill)
prod. USA, 2003
reż. Liz Friedlander , Janice Cooke-Leonard
scen. Elisa Delson , James Patrick Stoteraux

Ostatnio przypomniałam sobie o dawno nie widzianej "Pogodzie na miłość". Kiedyś oglądałam przez jakiś czas nawet dość namiętnie głównie poprzez moją miłość do Chada Michaela Murraya. A jako, że ostatnio nuda mnie dopadła, a ją najlepiej zabić serialami ;) to postanowiłam sprawdzić, czy w ogóle jeszcze kręci się "One tree hill". Okazało się, że i owszem, na jesień została wypuszczona 6 już seria. Z radością przystąpiłam do oglądania. Moja radość zmniejszała się z każdą chwilą, bo nie podobało mi się już tak bardzo jak kiedyś. Przypuszczam, że powodem może być to, że moja miłość do Chada minęła.
Bohaterowie serialu są już ludźmi dorosłymi, Nathan i Haley mają nawet synka. Co zszokowało mnie jeszcze bardziej to fakt, że Lucas oświadcza się Peyton. I parę innych rzeczy. Ale nie ma co się dziwić skoro ominęły mnie z jakieś 3 czy 4 sezony. Miało prawo się pozmieniać.
Po obejrzeniu trzech odcinków stwierdzam, że zapewne wciągnęłam się już, pomimo tego, że nowe odcinki moim skromnym zdaniem są gorsze niż te początkowe. Niedługo chyba nie będę miała czasu na nic innego poza serialami. W październiku przecież rozpocznie się "Greys Anatomy", "Private Practice" i "Pushing Daisies". Najwyraźniej muszę rzucić studia ;)

Oceny:
imdb: 8,1
filmweb: 8,51
moja: 7,7

Gossip girl

2008-09-17T13:12:00.003+02:00

Plotkara (Gossip girl)
prod. USA, 2007
reż. J. Miller Tobin , Michael Fields
scen. Cecily von Ziegesar , K.J. Steinberg

Skoro już tak rozpisałam się o serialach to nie mogłabym ominąć "Gossip girl". Tytułowa plotkara prowadzi stronę internetową, która jest jak twierdzi sama autorka- jedynym źródłem informacji o skandalicznym życiu elity Manhattanu. Nikt nie wie kim tak naprawdę jest plotkara i przypuszczam, że nigdy się tego nie dowiemy. Ale dzięki niej poznajemy losy Sereny van der Woodsen (Blake Lively), Blair Waldorf (Leighton Meester), Nate'a Archibalda (Chace Crawford), Chuck'a Bass'a (Ed Westwick) oraz Dan'a Humphrey'a (Penn Badgley) i jego siostry Jenny (Taylor Momsen).
Serena po długiej nieobecności wraca do Nowego Jorku. Nikt, łącznie z jej najlepszą przyjaciółką Blair nie wie dlaczego Serena wyjechała. Jaka tajemnica się za tym kryje? Czy można wrócić i udawać, że nic się nie stało i wszystko jest jak dawniej? Szczególnie jeśli spało się z chłopakiem przyjaciółki? Ciekawe, czy Serena naprawdę się zmieniła czy to tylko zwykła poza, bo snobka, dla której liczą się tylko imprezy zmienić się nie może?
Jak większość tego typu seriali- wciąga.

Oceny:
imdb: 8
filmweb: 8,42
moja: 8

Gilmore girls

2008-09-17T12:42:00.003+02:00

Kochane kłopoty (Gilmore girls)
prod. USA, 2000
reż. Lev L. Spiro , Alan Myerson
scen. Gina Fattore , Daniel Palladino
serial TV

Skoro już tak się rozpływam w zachwytach nad "Dziewczynami Gilmore'ów" to postanowiłam napisać o tym, czym się tak zachwycam.
Moja miłość do Lorelai (Lauren Graham ) i Rory (Alexis Bledel) była miłością od pierwszego wejrzenia, a dokładniej mówiąc obejrzenia.
Serial opowiada o perypetiach życiowych matki i córki. Jest to duet dość nietypowy. Ich relacje opierają się bardziej na zasadach przyjacielskich niż typowych dziecko- rodzic. Wynika to zapewne między innymi z faktu, że Lorelai zaszła w ciążę w wieku 16 lat. Było to wielką rodzinną tragedią w snobistycznym domu Gilmore'ów, w którym głównym problemem było to co ludzie powiedzą. Richard- głowa rodziny- zarządził, że Lorelai i Christopher- jak można się domyślić współwinny całego zamieszania- pobiorą się, zamieszkają z nimi, a Chris będzie pracował w jego firmie. Jednakże życie na garnuszku rodziców nie było marzeniem Lorelai. Tak więc dziewczyna uciekła z domu, znalazła pracę jako pokojówka w hotelu Independence Inn w Stars Hollow i rozpoczęła życie na własny rachunek, z dala od rodziców i ich "światowego" życia. A Christopher tylko raz na jakiś czas pojawia się w jej życiu robiąc sporo zamieszania i znikając równie nagle jak nagle się pojawił.
16 lat później Lorelai jest już menadżerem Independence Inn, a Rory ambitną uczennicą, której marzeniem jest dostać się na Harvard. Obie są uzależnione od kofeiny, filmów i śniadań jedzonych u "Luke'a".
Jak dla mnie- i wszystkich fanów serialu- największą zbrodnią było to, że twórcy skończyli emisję na 7 sezonie. Może nie byłoby to, aż taką tragedią,gdyby w ostatnim odcinku równo nie namieszali i nie zostawili nas bez żadnego zakończenia. Zwykle bywa, że ostatni odcinek danego serialu kończy się happy endem, wszyscy są szczęśliwi, radośni i jest pięknie. Ale nie tym razem. Skoro cały serial był taki sielankowy to na sam koniec można popsuć. Już od roku chodzą plotki jakoby miał powstać film, który zakończyłby to czego nie zakończył serial. Ale jak na razie nikt oficjalnie na ten temat nic nie wie. Niestety.

Oceny:
imdb: 8,4
filmweb: 8,29
moja: 9,5

Privileged

2008-09-17T12:20:00.004+02:00

Privileged
prod. USA, 2008
serial TV

Po nowy amerykański serial sięgnęłam przede wszystkim z jednego powodu. Jak powiedział jeden z twórców serialu “Privileged is the closest thing we’ve seen to that show [Gilmore Girls] since it left the air.” Jako, że 'Kochane kłopoty' (uwielbiam polskie tłumaczenia tytułów) są serialem przeze mnie ubóstwianym to stwierdziłam, że czemu by nie sprawdzić na czym to podobieństwo między nimi ma wyglądać. Główna bohaterka- Megan Smith (Joanna Garcia) ma być podobno kopią Rory Gilmore (Alexis Bledel). Co prawda skończyła Yale i jest dziennikarką, jednak na tym zakończyłabym te porównania. Megan nie ma w sobie uroku Rory. Jest dziwnie roztrzepana, momentami wydaje się wręcz głupawa, a przypuszczam, że nie takie było założenie twórców.
Ale zajmijmy się samym serialem. Megan miała dostać awans w gazecie, w której pracuje, za napisanie artykułu o nowo otwartym klubie. Niestety- chyba z powodu tego, że jest zbyt porządna?- nie udało jej się do niego wejść, z tego właśnie powodu oraz dlatego, że ma wielkie ambicje, by pisać o ważnych sprawach pisze artykuł o klubach ogólnie. Co jak można przypuszczać nie przypada do gustu redaktor naczelnej. Posady więc nie dostaje, ale za to szefowa proponuje jej inne stanowisko... Megan zostaje korepetytorką "złych" sióstr Baker.
Serial jakoś szczególnie mnie nie urzekł. Możliwe, że oczekiwałam czegoś innego. Zbliżonego humorem do 'Gilmore girls'- wiem, wiem uczepiłam się tego, ale skoro niby miało być podobne? Po pierwszym odcinku stwierdzam, że było dosyć nudnawo. Zobaczymy co będzie dalej.

90210

2008-09-06T19:08:00.004+02:00

90210
prod. USA, 2008
reż. Paul Lazarus
serial TV

Obejrzałam sobie pierwsze dwa premierowe odcinki kontynuacji słynnego hitu sprzed 18 lat. Nie wiedziałam specjalnie o co chodzi z tą nową wersją, więc początkowo pomyślałam, że chcą zrobić dokładnie to samo- tzn Brenda, Brendon i cała reszta- tylko w nowej aranżacji, że się tak wyrażę. Błąd. Potem pomyślałam, że może będzie tylko tytuł podobny, a wszystko nowe. Tutaj też się pomyliłam. Bo serial ma sporo wspólnego z tym z roku 1990. Po pierwsze oczywiście miejsce, znowu podziwiamy piękne Beverly Hills. Poza tym nasi starzy znajomi sprzed lat są już dorośli i toczą dalsze swoje losy. A po trzecie główni bohaterowie podobnie jak tamci kompletnie nie wyglądają na swoje 15, 16 lat :). Teraz bliżej zaprzyjaźniamy się z Annie i jej bratem Dixonem- wygląda na to, że to kolejne po Brendzie i Brendonie idealne rodzeństwo- i ich przyjaciółmi oraz wrogami. Zapowiada się nie najgorzej- oczywiście jak na tego typu serial ;)- zobaczymy co będzie dalej.

Myślę, że bez sensu pisać jak na razie oceny skoro dopiero można było obejrzeć 2 odcinki. Ale tutaj można sobie śledzić je na bieżąco:
imdb
filmweb

Całe zdanie nieboszczyka

2008-09-04T14:06:00.007+02:00

"Z pianą na ustach, przepełniona niezaspokojoną żądzą mordu, z tłuczkiem do mięsa wzniesionym nad głową, wypadłam z jaguara i runęłam w kierunku upiornego pojazdu."

"Wyglądałam prześlicznie, rozczochrana, z urwanym kołnierzem, z rozszarpanym nie wiadomo kiedy rękawem, podartą na kolanie pończochą, z tłuczkiem do mięsa w ręku i z błyskiem szaleństwa w oku."

"Całe zdanie nieboszczyka" J. Chmielewska

Joanna można powiedzieć ma szczęście do kłopotów. Wybiera się kobieta spokojnie na nielegalną rundkę ruletki i przez pomyłkę zostaje obdarzona niezwykłym skarbem. Może patrząc z jej punktu widzenia- przekleństwem. Zastrzelony tam mężczyzna na sekundę przed śmiercią przekazuje jej informację o dość dziwnie brzmiącej treści: "Wszystko złożone sto czterdzieści osiem od siedem, tysiąc dwieście dwa od be jak Bernard dwa i pół metra do centrum wejście zakryte wybuchem, połączenie handlarz ryb Diego pa dri...". Okazuje się być to ni mniej ni więcej instrukcją jak dotrzeć do ukrytych kosztowności. Wiadomość na dodatek była przeznaczona dla mafii. To może oznaczać tylko kłopoty. Bohaterka ląduje więc w Brazylii ze świadomością, że kiedy tylko ujawni słowa nieboszczyka- pożegna się z życiem. Postanawia więc zachować dla siebie na jakiś czas informację i spróbować jakoś wydostać się z Ameryki Pd. W jaki sposób się wydostała to trudno uwierzyć, podobnie zresztą jak wybrnęła z kolejnych tarapatów.

Ubóstwiam Chmielewską. Czytając jej książki zwykle uśmiech mi z ust nie schodzi. Ta również mnie nie zawiodła.

Oceny:
biblionetka: 5,01
moja: 5,2

Catch and release

2008-09-04T13:54:00.005+02:00

Złów i wypuść (Catch and release)
prod. USA, 2006
reż. Susannah Grant

Po śmierci narzeczonego Gray (Jennifer Garner) może liczyć na wsparcie jego przyjaciół Sama (Kevin Smith) i Dennisa (Sam Jaeger). Po pogrzebie zatrzymuje się u nich także trzeci przyjaciel Grady'ego- Frizt (Timothy Olyphant). Za nim jednakże Gray nie przepada, nie potrafi zrozumieć dlaczego jej ukochany tak go lubił. Frizt wydaje się kompletnie nie tęsknić za Gradym, co więcej- w dniu pogrzebu Gray przypadkiem jest świadkiem jak zabawia się z jakąś panienką.
Jak zwykle jednak okazuje się, że pozory mylą. Ale... nie tylko wobec Frizta. Grady (swoją drogą- Gray i Grady, to się dobrali :]) jak wychodzi na jaw miał swoje tajemnice. I to nie małe.

Bardzo sympatyczny film.

Oceny:
filmweb: 7,59
imdb: 5,8
moja: 7,7

Człowiek słoń

2008-09-04T13:35:00.004+02:00

Człowiek słoń (The Elephant Man)
prod. USA, Wielka Brytania, 1980
reż. David Lynch

Film opowiada historię Josepha Merricka, przez pomyłkę Sir Fredericka Trevesa nazywanego często mylnie Johnem. Tak też właśnie nazywa się w filmie- John Merrick. Cierpiał on na chorobę, która powodowała deformację jego ciała, więcej można przeczytać na ten temat tutaj.

Bates (Freddie Jones) - właściciel cyrku- podle wykorzystuje ułomność Johna (John Hurt) jako cyrkową atrakcję chcąc przyciągnąć w ten sposób ludzi. Traktuje go niemalże jak zwierze, bije kiedy mu się podoba i ciągle wystawia na pośmiewisko. Sytuacja Johna zmienia się, gdy w cyrku pojawia się doktor Treves (Anthony Hopkins), który słyszał o człowieku-słoniu. Chce go zobaczyć i pomóc mu w jakiś sposób. Dzięki znajomości z doktorem John powoli odzyskuje swoją godność i człowieczeństwo. Okazuje się, że jest bardzo inteligentnym i wrażliwym człowiekiem. Niestety z powodu swojej deformacji często nadal spotykają go przykrości ze strony innych ludzi.

Ludzie są potwornymi, bezdusznymi, durnymi zwierzętami. Niektórych z nich z zimną krwią kazałabym zabić, bo świat niewiele by ucierpiał z powodu ich braku. To jak bestialscy potrafią być wobec słabszych i bezbronnych jest odrażające. Przez większość filmu miałam łzy w oczach patrząc na to jak główny bohater jest przez niektórych traktowany. Zdecydowanie warto obejrzeć ze względu na historię, ale też dlatego, że Lynch nakręcił naprawdę dobry film.

Oceny:
filmweb: 8,34
imdb: 8,4
moja: 9

Dawid Copperfield

2008-09-03T13:46:00.004+02:00

Wzrok mój ostatnio trafił na trochę zakurzone, dwa niebieskie tomiska z tytułem "Dawid Copperfield" stojące na półce w pokoju. Odrzuciłam dość szybko skojarzenie ze słynnym iluzjonistą, gdy zobaczyłam autora. Postanowiłam, że przydałoby sięgnąć po coś z klasyki, tak więc zasiadłam z książką w fotelu. Cofnęłam się wraz z Dawidem do XIX Anglii. Tam też właśnie urodził się Dawid. Miał szczęśliwe dzieciństwo, które spędzał u boku matki oraz służącej Peggotty. Niestety jego matka poznała mężczyznę, za którego postanowiła wyjść za mąż. Pan Murdstone wprowadził się do domu Copperfieldów wraz z siostrą siejąc terror i wszelkie negatywne wibracje. Tak oto rozpoczął się koszmar dla małego Dawida, który od tej pory musiał być zdany sam na siebie. Jedyną dobrą duszą była dla niego Peggotty, ponieważ matka zbyt zastraszona przez nowego małżonka nie śmiała nawet okazywać głębszych uczuć chłopcu.
I tak towarzyszymy Dawidowi od momentu urodzin do czasu, gdy w końcu jako dorosły człowiek jest w pełni szczęśliwy i spełniony jako pisarz. Po drodze poznajemy gorzki smak życia- śmierć, bieda, zdrada przyjaciela. Ale również radość życia jaką daje miłość.

W książce liczne są podobno wątki autobiograficzne Dickensa. Przyznaję, że biografii autora nie czytałam, więc wierzę na słowo.

Oceny:
biblionetka: 4,65
moja: 4,8

Kieszeń pełna żyta

2008-09-03T13:22:00.004+02:00

Umiera bogaty przedsiębiorca. Prowadzący sprawę inspektor Nelle jest od początku przekonany, że było to morderstwo. Co więcej nieboszczyk został otruty przy pomocy jagód cisa. Przy okazji był też właścicielem posesji o wdzięcznej nazwie "Domek pod cisami". Dziwnym drobiazgiem, jest także to, że w kieszeni zmarłego znaleziono żyto. Po przeczytaniu o wydarzeniach w gazecie, do posiadłości przyjeżdża zawsze chętna do pomocy panna Marple.

Christie kolejny raz funduje nam bogaty wachlarz ciekawych osobowości, z których niemalże każda wydawałoby się mogła mieć powód, by pozbyć się z tego świata ojca rodu. Młoda i piękna żona mogąca otrzymać spadek? A może jej kochanek? Lub syn bojący się, że ojciec doprowadzi do bankrupctwa firmę?
Ale nie dajmy się zmylić pozorom, każdy w swoim życiu przekonał się jak często one mylą.
Podobnie jak w "I nie było już nikogo", tak tutaj pewną rolę odgrywa rymowanka:
"Piosenka za szóstkę, kieszeń żyta i
Zapiekanych w cieście kosów mendle trzy.
Przekrojono ciasto, ptaszków zabrzmiał chór.
Co za pyszne danie na królewski dwór!
Król był w skarbcu, liczył tam pieniądze swe,
Królowa w komnacie bułkę z miodem je.
Służebna w ogrodzie wietrzy ubrań stos,
Wtem przyleciał ptaszek, oddziobał jej nos"

Oceny:
biblionetka: 4,58
moja: 4,7

Tego lata w zawrociu

2008-09-03T12:42:00.004+02:00

Dla odmiany będzie teraz trochę literacko. Ostatnio zaczęłam nadrabiać zaległości w lekturach. Niestety jakoś nie mogę się zabrać do książek, które wybrałam w 'miejskim czytaniu', bo ani żadnej dostać w swojej bibliotece jak na razie nie mogę, a nie mam szczególnej chęci robić wypraw do wszystkich możliwych bibliotek w mieście. Co prawda może nie jest ich jakaś zatrważająca ilość, ale nogi mogłyby mnie zaboleć. Ale inne lektury z chęcią obdarzam zainteresowaniem. Jedną z nich jest "Tego lata w Zawrociu" Hanny Kowalewskiej.

Matylda ku swemu oraz wszystkich innych zaskoczeniu dostaje w spadku po babce Aleksandrze jej posiadłość- Zawrocie. Dlaczego jest to dziwne dla wszystkich wokół, łącznie z samą obdarowaną wyjaśnia fakt, że babka nie utrzymywała kontaktu z matką Matyldy- Krystyną. Można się więc domyślić, że jej córek również nie obdarzała zainteresowaniem. Ale co zrobić, testament jasno mówi kto ma być spadkobiercą, a jak wiadomo prawo jest prawem, więc Matylda nie ma wyboru. Jest właścicielką, więc coś z domem zrobić musi czy jej się to podoba czy nie. Zostawia więc swoje miejskie życie i przyjeżdża do Zawrocia. Tutaj stopniowo odkrywa tajemnice domu i jego właścicieli. Dzięki pamiętnikom pisanym przez jej dziadka, a po jego śmierci kontynuowanym przez babkę stopniowo rozgryza Aleksandrę.

Książka otrzymała nagrodę za najlepszą polską powieść 1997 roku. Kowalewska napisała opowieść pełną poezji, melancholii, owianą nutką tajemnicy. Zawrocie jakie utworzyłam sobie w mojej wyobraźni czytając jego opisy jest istnym rajem na ziemi. Każdy- może poza osobami kochającymi miejski blichtr- marzy o takim domu, odosobnionym od cywilizacji, z ogrodem pełnym zieleni, ze strychem kryjącym w sobie tajemnice historii. Również Matylda nie jest w stanie oprzeć się urokowi Zawrocia, jednak wszędzie widzi podstęp tej "starej, złośliwej kobiety" jak określa swoją babkę.

"Zadbałaś o to, bym ujrzała Zawrocie w pełnym blasku. Nawet twoja śmierć wydaje się sprytnym zamysłem. Kiedy indziej- rozciapkaną jesienią, zimą, gdy do Zawrocia trzeba przedzierać się przez mróz i zaspy, wczesną wiosną, gdy odsłaniają się zbutwiałe trawy i śmieci- kiedy indziej uciekłabym stąd natychmiast- sprzedałabym posiadłość, wynajęła albo oddała rodzinie. Pewnie bym nawet nie zobaczyła, co jest za bramą. Ty jednak chytrze umarłaś w środku lata. Zawrocie zaś czekało na mnie ocienione żywopłotem, z tunelami liści, ciepłym stawem otoczonym piaszczystymi zatoczkami, ze strzępami słońca zwieszającego się z dachu domu i rynien. Więc pchnęłam bramę, przekroczyłam granicę twojej domeny i mojej- mojej od dziś, mojej przez chwilę, a może na zawsze..."

"Tego lata w Zawrociu" H. Kowalewska

Oceny:
biblionetka: 4,66
moja: 5

Material girls

2008-09-01T11:35:00.005+02:00

Wpadł mi wczoraj w ręce ten uroczy filmik. Jakoś nie zwróciłam uwagi na jego oceny, więc myślę sobie, a co mi tam i tak nie mam co robić to oglądnę. Film się zaczął. Główne bohaterki- niezwykle mi przykro, ale nie pamiętam jak się nazywały, idą do klubu. Tam się trochę głupkowato uśmiechają, trochę lansują i koniec. Nie wiem co miała na celu ta scena. Całkiem możliwe, że wprowadzenie nas w świat celebrities? Następna scena, dwie urocze dziewczynki wstają rano. Jedna z nich dostaje pierścionek zaręczynowy (aaa, ooo, uuu, piękny, piękny!). A druga (mam takie małe podejrzenie, że ona to chyba taka intelektualistka!) ogląda programy nieżyjącego już (tak wywnioskowałam) ojca i pisze o nim esej. Potem siostrzyczki jadą do firmy, którą mają odziedziczyć, firma ma jakąś nazwę oczywiście, której nie pamiętam, ale wiem, że chodziło o kosmetyki. Przyjeżdżają na parking i jedna z nich (akurat ta grana przez Hilary) zapatruje się namiętnie w oczy chłopca, który ma odstawić auto na parking. Wzruszająca scena trwa kilkanaście bądź nawet kilkadziesiąt sekund. I myślę, że w ten oto dość podstępny i niejednoznaczny sposób chcieli nam twórcy filmu dać znać, że oho! coś będzie na rzeczy. Ale przydałoby się w końcu wejść do tej firmy. Tam czeka na nich jakiś menadżer i kobieta, która nie wiem czemu ma na nosie opatrunek i jest wielką fanką sióstr. Przypuszczam, że w późniejszym czasie sprawa tajemniczego opatrunku się wyjaśnia. A jeśli nie to jestem przekonana, że reżyser (rzy?) nie pozostawią nas w takiej niepewności i nakręcą kolejny fascynujący film na ten temat. Ale nadchodzi kulminacyjny moment (tzn dla mnie bo po nim film wyłączyłam, przypuszczam, że akcja później się rozwijała), siedzą sobie w gabinecie, po drodze wpada tam kobieta z nosem, potem wychodzi, jeden facet umawia się na masaż przez telefon- nikt nie wie o co mu chodzi (nie wiem, czy słowo "masaż" jest już dla nich za trudne, całkiem możliwe) i... no i tyle. Nie mogłam dłużej zdzierżyć. Chciałam jeszcze tak na końcu dodać, że film okraszony jest rewelacyjną grą sióstr Duff. Pamiętajcie, takiego hitu nie można przegapić!
A jeszcze co do tych ocen- 2,7 na imdb Arcydzieło.

Rozbitkowie

2008-08-30T15:15:00.005+02:00

Rozbitkowie (Lovewrecked)
prod. USA, 2005
reż. Randal Kleiser

Nastoletnia Jenny (Amanda Bynes) jest wielką fanką Jasona (Chris Carmack). Na jego koncertach niemalże mdleje z podniecenia i oddałaby wszystko, byleby tylko miała okazję go poznać, a co ważniejsze by on mógł poznać ją. Dzięki czemu oczywiście mógłby ją z miejsca pokochać i żyliby długo i szczęśliwie. Jak powiedziała matka Jenny "uważaj, bo marzenia mogą się spełnić". Dziewczyna wyjeżdża do pracy na jedną z karaibskich wysp ze swym najlepszym przyjacielem. Niespodzianką dla nikogo zapewne nie będzie, że Ryan (Jonathan Bennet) jest w Jenny zakochany. Okazuje się, że miejsce, gdzie pracują jest ulubionym kurortem Jasona, który niebawem się tam zjawia. Nasza bohaterka, by ułatwić gwiazdorowi poznanie jej zostaje kelnerką na rejsie piratów, którym płynie Jason. Ale cóż za tragedia, muzyk wypada za burtę. Nie można mu oczywiście pozwolić utonąć, więc Jenny rzuca się za nim w mętną otchłań. I tak lądują na bezludnej wyspie. Pięknie, marzenie się spełniło. Wyspa jest bezludna dopóki nie okazuje sie, że po drugiej jej stronie leży hotel, w którym oboje mieszkają. Jako, że Jason skręcił, czy złamał kostkę- nie ma jak się o tym dowiedzieć. A Jenny nie spieszy się by mu wyjawić prawdę.

Muszę przyznać, że dawno nie oglądałam tak beznadziejnego filmu. Pokłony dla reżysera. Gwiazdka komedii romantycznych- Amanda Bynes daje kolejny raz popis swoich niezwykłych umiejętności aktorskich. Zdecydowanie powinna dostać za tą rolę Oscara (podobnie zresztą jak i za inne)... Oj, chociaż nie, czekajcie... Może lepsza byłaby Złota Malina? Tak, to na pewno byłby lepszy pomysł. Naprawdę, z całego serca gratuluję pomysłu i realizacji twórcom filmu.

Oceny:
filmweb: 7,59
imdb: 5,1
moja: 4,5

Zostańmy przyjaciółmi

2008-08-29T18:13:00.003+02:00

Zostańmy przyjaciółmi (Just friends)
prod. USA, Niemcy, Kanada, 2005
reż. Roger Kumble

Rok 1995. Chris Brander (Ryan Reynolds) jest nastolatkiem, który ma spore kłopoty z nadwagą i jest zabójczo zakochany w swojej najlepszej przyjaciółce Jamie Palamino (Amy Smart). Na imprezie z okazji ukończenia szkoły postanawia wyjawić jej swoje uczucia. W pamiętniku pisze co do niej czuje. Niestety, przez pomyłkę pamiętnik trafia nie do właścicielki, a do jednego z "fajnych chłopaków" (przystojny, futbolista, marzenie każdej cheerleaderki). I jak można się tego spodziewać o uczuciu Chrisa dowiadują się wszyscy obecni na imprezie. Również Jamie. Jak można się spodziewać dziewczyna wyznaje mu, że też go kocha, tyle, że... jak brata.

Rok 2005. Chris nie jest już tym samym zakompleksionym grubaskiem sprzed 10 lat. Odniósł sukces, mieszka w LA i jest typem macho. Pewnego pięknego dnia z powodu pewnych komplikacji ląduje z powrotem w New Jersey. Gdzie jak można się spodziewać mieszka nadal Jamie.

Średnio. Momentami zabawnie, ale i tak średnio.

Oceny:
filmweb: 7,63
imdb: 6,3
moja: 6,5

W świecie kobiet

2008-08-29T18:02:00.005+02:00

W świecie kobiet (In the land of women)
prod. USA, 2007
reż. Jon Kasdan

Carter (Adam Brody) rozstaje się ze swoją narzeczoną, czy tam dziewczyną. Dokładniej mówiąc ona go zostawia. Postanawia pojechać do babci- która twierdzi, że umiera- i spędzić u ekscentrycznej staruszki jakiś czas, w nadziei, że znajdzie tam wenę- bo jest scenarzystą.
Poznaje tam Sarah (Meg Ryan), a także jej córkę Lucy (Kristen Stewart).

Spodziewałam się kolejnej schematycznej komedii romantycznej. A tutaj zaskoczenie, bo jest inaczej. Jak jest, to lepiej samemu stwierdzić. A czy to inaczej znaczy lepiej? Nie wiem. Na pewno jest to bardziej dramat niż komedia romantyczna. Dziwny film, nie wiem też jaki z niego morał, o ile jakiś jest. Odrobinę drażniąca wada wymowy Adriana Brody'ego, urocza Meg Ryan i sympatyczna staruszka grana przez Olympię Dukakis. Można obejrzeć.

Oceny:
filmweb: 7,5
imdb: 6,8
moja: 7

Opowieści z Narni: Książę Kaspian

2008-08-27T11:15:00.005+02:00

Opowieści z Narnii: Książę Kaspian (The Chronicles of Narnia: Prince Caspian)
prod. USA, Wielka Brytania, 2008
reż. Andrew Adamson

Od powrotu rodzeństwa Pevensie z Narnii minął już rok. Któregoś dnia gdy czekają na przyjazd metra dzieje się coś dziwnego. Nagle z podziemi Londynu przenoszą się do Narnii. Zostali wezwani przez księcia Kaspiana. Dowiadują się, że nie było ich w magicznej krainie ponad 1000 lat. Rządzi tam teraz lud Telmarów, którzy nie są przychylnie nastawieni do magii. W Narnii musi odbyć się walka o przywrócenie porządku.

Druga część Opowieści z Narnii jest mniej bajkowa niż pierwsza. Więcej tutaj walki. Narnia nie jest już tak przyjazną krainą. Drzewa zamknęły się w sobie i już się nie ruszają, zwierzętom tak długo wmawiano, że są dzikimi bestiami, że takimi też się stały. Aslan nie wiadomo dlaczego opuścił Narnię niedługo po odejściu Piotra, Łucji, Zuzanny i Edmunda i nikt nie wie gdzie jest. Narnijczycy w dużej części zostali zabici, ci którzy przeżyli kryją się w dżungli. Narnia stała się więc bardziej mroczna i nieprzyjazna.

"Książę Kaspian" podobał mi się może nawet trochę bardziej niż "Lew, czarownica i stara szafa". Dużo tu akcji, sporo się dzieje. Widać nawet pewne podobieństwo z LOTR. Jedyne co drażni mnie to Anna Popplewell grająca Zuzannę. Nie wiem jakim sposobem tak bezpłciowa i bez życia osoba mogła zauroczyć księcia Kaspiana, w ogóle kogokolwiek. Beznadziejna. Przyznaję jednak, że nie czytałam książki, więc może taki był zamysł Lewisa. Podobnie, nieszczególnie podoba mi się gra Georgie Henley w roli Łucji. Ale tak jak mówię, może nie mam racji, bo może tak miały wyglądać obie królowe. Mimo wszystko, stwierdzam, że film bardzo dobry.

Oceny:
filmweb: 8,17
imdb: 7,3
moja: 8,5

Polowanie na druhny

2008-08-27T11:05:00.003+02:00

Polowanie na druhny (Wedding crashers)
prod. USA, 2005
reż. David Dobkin

John (Owen Wilson) i Jeremy (Vince Vaughn) mają nietypowe hobby. Otóż, gdy zaczyna się sezon wesel jakimś- tylko im znanym- sposobem zakradają się na śluby. Korzystając z unoszącej się dookoła atmosfery miłości i szczęścia podrywają dziewczyny. Pewnego pięknego dnia wybierają się na wesele córki sekretarza Clearego. Panna młoda ma dwie, młode, urocze siostry...

Przewidywalnie, ale całkiem zabawnie.

Oceny:
filmweb: 7,96
imdb: 7,2
moja: 7,5

Życie jest piękne

2008-08-25T22:13:00.005+02:00

Życie jest piękne (La Vita è bella)
prod. Włochy, 1997
reż. Roberto Benigni

Pełen radości życia, lekkoduch Guido (Roberto Benigni) przybywa do toskańskiego miasteczka, gdzie poznaje Dorę (Nicoletta Braschi). Po wielu perypetiach udaje mu się wreszcie zdobyć jej serce. Razem zakładają rodzinę, Guido otwiera niewielką księgarnię, rodzi im się syn. Jednak to tylko cisza przed burzą. Nadchodzi II wojna światowa. Guido- pół żyd- nie może czuć się bezpiecznie w faszystowskich Włoszech. Coraz częściej spotykają go przykrości ze strony antysemitów. Któregoś dnia zostaje złapany i wraz z kilkuletnim synem trafia do obozu koncentracyjnego. By oszczędzić małemu strachu i cierpienia, oraz by pomóc mu przeżyć, wymyśla grę. Zdobywa się w niej punkty, trzeba być bardzo cicho, nie skarżyć się, być grzecznym. Na zwycięzcę na końcu czeka nagroda- czołg.

O holocauście powstało już wiele filmów. Nikt jednak nie nakręcił do tej pory filmu o tej tematyce, który tchnąłby takim ciepłem i radością. Benigni pokazał wielkiego człowieka. Zachować zimną krew i nie poddawać się w warunkach jakie gwarantowały nazistowskie obozy było wielkim czynem. Przyznam, że nie czytałam nic wcześniej na temat filmu i gdy zaczęłam go oglądać pomyślałam sobie, że to fajna, lekka i zabawna komedia. Później zdałam sobie sprawę co tak naprawdę jest jego tematem. Mogę przyznać z całą pewnością, że jest to najpiękniejszy film jaki do tej pory miałam okazję oglądać. Czapki z głów przed mistrzem. Benigni rewelacyjnie wyreżyserował i równie wspaniale zagrał rolę Guida. Mogłabym się jeszcze tak rozpływać w zachwytach nad filmem, ale po co. Trzeba go po prostu obejrzeć. I zastanowić się nad tym jak sami zachowujemy się często mając jakieś małe problemy- wielka tragedia i załamanie. A jakbyśmy nagle znaleźli się w takich warunkach jak bohater filmu? Co byśmy zrobili? Mamy naprawdę łatwe życie, szkoda, że tak często o tym zapominamy.

Oceny:
filmweb: 8,27
imdb: 8,4
moja: 10

Eksperyment

2008-08-25T21:55:00.005+02:00

Eksperyment (Das Experiment)
prod. Niemcy, 2001
reż. Oliver Hirschbiegel

Film oparty jest na faktach. W 1971 roku profesor Philip Zimbardo przeprowadził na grupie ochotników eksperyment symulujący życie więzienne. Część osób miała wcielić się w rolę strażników, druga część w rolę więźniów. Każda z osób uważała się za pacyfistę, a role zostały przydzielone losowo. Członkowie eksperymentu byli pod stałą obserwacją kamer. Z założenia eksperyment miał trwać 14 dni. Ale już po 6 dniach trzeba go było przerwać, gdyż odgrywający role strażników mężczyźni zbyt wczuli się w swą rolę i zamienili się w sadystów. Dzięki temu Zimbardo udowodnił, że ludzie całkowicie zdrowi psychicznie pod wpływem otoczenia i miejsca gdzie się znajdują mogą zamienić się katów i ofiary.

O takim właśnie eksperymencie opowiada film. Niesamowite i zarazem przerażające jest jakie zło tkwi w każdym człowieku i jak może się on zamienić w bestialską bestię mając władzę nad słabszymi.

Oceny:
filmweb: 8,22
imdb: 7,9
moja: 8,5

27 sukienek

2008-08-25T16:39:00.003+02:00

27 sukienek (27 dresses)
prod. USA, 2008
reż. Anne Fletcher

Jane (Katherine Heigl) już w dzieciństwie odkryła swoje powołanie (cóż za szczęściara). Mianowice jest to chodzenie na śluby. Na licznych weselach swoich przyjaciółek przyjmuje zaszczytną rolę "made of honor". Czasami ma tak napięty plan, że "zalicza" dwa śluby na raz. Sama po cichu liczy, że w końcu może i ona stanie na ślubnym kobiercu. I że panem młodym będzie jej szef- George (Edward Burns), w którym potajemnie się kocha. Tak sobie snuje swoje fantazje. Do czasu- jej siostra, niezwykle atrakcyjna Tess (Malin Akerman) przyjeżdża w odwiedziny i na imprezie poznaje George'a. Bycie pierwszą druhną na ślubie własnej siostry i ukochanego nie rysuje się już w takich kolorowych barwach.

Nie zapominajmy jednak, że to komedia romantyczna. Przydałby się w takim razie jeszcze jeden przedstawiciel płci męskiej. Kevin (James Marsden) jest dziennikarzem. Pisze relacje ze ślubów. I na jednej ze swoich wypraw w poszukiwaniu tematu poznaje Jane. Niezwykle ciekawa wydaje mu się historia "wiecznej druhny". Tutaj mamy wątek podobny chociażby do "Jak stracić chłopaka w dziesięć dni"- czyli reportaż, który potrafi wiele namieszać.

Nie najgorsza gra Katherine Heigl w roli uprzejmej i nie potrafiącej nikomu odmawiać Jane. Chociaż odnoszę wrażenie jakby ona w każdym filmie była odrobinę sztuczna. Natomiast James Marsden... Czy tylko mi się wydaje, że on prawie cały czas dziwnym trafem ma na wierzchu swoje zęby? Ale w komediach romantycznych nie patrzy się na grę aktorską. Tylko na banalną historyjkę, którą miło się ogląda.

Oceny:
filmweb: 7,25
imdb: 6,2
moja: 7,5

Przebudzenie

2008-08-23T21:45:00.004+02:00

Przebudzenie (Awake)
prod. USA, 2007
reż. Joby Harold

Film już na początku intryguje. Podana jest informacja, że corocznie 21 milionów ludzi jest poddawanych narkozie. Większa część z nich zasypia spokojnie, nie pamiętają niczego. Jednak 30 tysięcy z tych osób nie jest takimi szczęściarzami, nie są w stanie zasnąć, są uwięzieni w stanie zwanym świadomą narkozą (anesthesia awareness). Te ofiary są kompletnie sparaliżowane, nie mogą wołać o pomoc, są świadomi.

W takim właśnie stanie znajduje się Clay (Hayden Christensen). Cierpi on na nieuleczalną chorobę serca. Jedynym ratunkiem jest dla niego przeszczep. Gdy dochodzi do operacji, narkoza nie działa tak jak powinna, Clay wszystko czuje i słyszy co się dookoła dzieje. A dzieje się sporo. I to rzeczy, których nigdy by się nie spodziewał.

Początkowo jak oglądałam, to odrobinę się nudziłam. To znaczy, fakt, trzeba przyznać, że dość wstrząsająco się patrzyło jak rozcinają mu klatkę piersiową, a on to czuje. Jednak tak sobie myślałam- no dobra i co, tak przez cały film będę patrzeć na tą operację i wzdragać na sam widok tego co mu robią? Ale spokojnie, czekała na mnie niespodzianka, która wyprowadziła mnie z błędu, nie było tak nudno. Tego co się stało nie spodziewałam się kompletnie. Jednym słowem, no może dwoma- było całkiem ciekawie. Chociaż- mogło być lepiej.

Oceny:
filmweb: 7,77
imdb: 6,5
moja: 7

Co się zdarzyło w Las Vegas

2008-08-22T10:40:00.004+02:00

Co się zdarzyło w Las Vegas (What Happens in Vegas)
prod. USA, 2008
reż. Tom Vaughan

Joy (Cameron Diaz) jest szczęśliwą narzeczoną kogoś tam- zapomniałam imię. Szczęśliwą do momentu, w którym rzuca ją na przygotowanej dla niego imprezie-niespodziance.

Jack (Ashton Kutcher) jest trochę zbyt beztroski jak na gust swojego ojca, który przy okazji jest jego pracodawcą. Zostaje więc wyrzucony z pracy.

A jakie jest najlepsze miejsce na zapomnienie o kłopotach? Oczywiście, szalone Las Vegas. W skutek pomyłki Joy i Jack poznają się. W trakcie zwariowanej nocy spędzonej na imprezowaniu w klubach oboje dochodzą do wniosku, że idealnym zwieńczeniem wieczoru będzie ślub.
Każdy zapewne wie, że pod wpływem alkoholu człowiek podejmuje decyzje, które następnego dnia nie wydają się już tak genialne jak poprzedniego wieczoru. Tak też jest w tym przypadku. Na szczęście oboje dochodzą do wniosku, że po prostu trzeba się rozwieść po powrocie do NY. Wszystko ładnie i pięknie do momentu, w którym Jack wrzuca monetę należącą do Joy do Jednorękiego Bandyty (czy jak tam się nazywa ta machina). Okazuje się, że wygrał 3 miliony dolarów. I tutaj zaczynają się schodki...

Oceny:
filmweb: 7,7
imdb: 5,7
moja: 7

Donnie Darko

2008-08-19T19:07:00.012+02:00

Donnie Darko
prod. USA, 2001
reż. Richard Kelly

"And I find it kind of funny, I find it kind of sad

The dreams in which I'm dying are the best I've ever had.
I find it hard to tell you, I find it hard to take
When people run in circles its a very, very
Mad world, mad world...."

Nie napiszę tu nic o fabule. To jest jeden z filmów, w których nie wiadomo tak naprawdę do końca o co chodzi. I taka mała rada- przed obejrzeniem- lepiej nie czytać nic na jego temat tylko po prostu obejrzeć. Świetny film. A piosenka "Mad world" Gary'ego Julesa- arcydzieło.

"film amerykański z 2001 r., znajdujący się na pograniczu kilku gatunków filmowych: dramatu, science fiction, filmu młodzieżowego oraz psychologicznego, a także horroru. Film jest pierwszym dziełem długometrażowym reżysera i scenarzysty Richarda Kelly."

wikipedia.org

Film otrzymał wiele nagród. W 2001 roku za najlepszy scenariusz Catalonian International Film Festival i San Diego Film Critics Society, nagrodę publiczności na Sweden Fantastic Film Festival, oraz nominację w kategorii najlepszy film na Catalonian International Film Festival i do nagrody jury podczas Sundance Film Festival. W 2002 roku wygrał nagrodę specjalną na Young Filmmakers Showcase w ramach Academy of Science Fiction, Fantasy and Horror. Film wygrał "Silver Scream Award" podczas Amsterdam Fantastic Film Festival. Kelly został nominowany do nagrody za najlepsze pierwsze dzieło i najlepszy pierwszy scenariusz, natomiast Jake Gyllenhaal dostał nominacje do nagrody za najlepsza pierwszoplanowa rolę męską na Independent Spirit Awards. Film dostał także nominacje do nagrody za Best Breakthrough Film w ramach Online Film Critics Society Awards. W 2003 roku Jake Gyllenhaal został mianowany najlepszym aktorem, a Richard Kelly najlepszym oryginalnym scenarzystą podczas Chlotrudis Awards, gdzie Kelly dostał również nominacje do nagrody za najlepsza reżyserię i najlepszy film.

(źródło: wikipedia.org)

Oceny:
filmweb: 8,2
imdb: 8,3
moja: 8,5

Rec

2008-08-19T13:13:00.007+02:00

Rec
prod. Hiszpania, 2007
reż. Jaume Balaqueró, Paco Plaza

W ciągu ostatnich kilku lat ciężko było trafić na dobry horror. Taki, który trzymałby w napięciu i na którym można by się przestraszyć. Reżyserzy serwowali ciekawe historie typu "mojego ojca porwał potwór z szafy, który nadal mnie straszy i wyskakuje z tej szafy, a ja przed nim uciekam" (Boogeyman), czy starcia słynnego Freddiego Kruegera z mniej sławnym Jasonem (Freddy kontra Jason), nie wiadomo, czy śmiać się czy płakać. Raczyli nas też ciekawszymi opowieściami, jak na przykład dom, nawiedzany przez duchy, które zobaczyć można tylko dzięki specjalnym okularom (13 duchów). Trzeba przyznać dość innowacyjny pomysł. Nie można tak całkiem narzekać, bo osobiście kilka horrorów całkiem nawet mi się podobało, na ten przykład podać mogę "Ciemność", "Gothikę", czy "Amityville".
Kilka lat temu małe zamieszanie wprowadził nakręcony amatorską kamerą "Blair Witch Project". Rozgorzały dyskusje na temat czy wiedźma naprawdę zamieszkuje las i historia wydarzyła się w rzeczywistości czy to tylko zgrabny chwyt, by przyciągnąć publikę. Okazało się dość szybko oczywiście, że wydarzenia przedstawione w filmie miejsca nie miały. Osobiście "Blair Witch Project" mnie nie zachwycił, podobnie też jak jego kontynuacja, która była już co prawda nakręcona jak typowy film, ale niczym szczególnym nie zaskakiwała.
Reżyserzy "Rec" również skorzystali z tricku z amatorską kamerą i wyszło im to zdecydowanie lepiej. Angela (Manuela Velasco) wraz z Manu (Ferran Terraza) pracują dla programu telewizyjnego i mają pokazać widzom jak wygląda przeciętny dzień strażaka. Kręcą więc w remizie strażackiej-coraz bardziej znudzeni- miejsca gdzie strażacy jedzą, śpią, odpoczywają itp. Aż w końcu ku ich radości rozlega się alarm. Czas ruszyć do akcji. Mieszkańcy pewnej kamienicy usłyszeli dochodzące z mieszkania starszej pani straszne krzyki, wystraszeni wezwali więc policję i straż. Jak się później okazuje, chyba jednak lepiej kręcić monotonne zajęcia strażaków w remizie niż jechać do akcji...
Napięcie w filmie jest dobrze stopniowane, miejscami bałam się, że przyprawię się o zawał serca (nienawidzę jak w horrorze zapada taka złowroga cisza, bo wiem, że za chwilę coś się stanie i mimo to, że wiem o tym to i tak podskakuję jak to już ma miejsce). Punkt kulminacyjny osiąga w finałowej scenie (muszę przyznać, że sama wtórowałam Angeli, gdy zabrakło światła: "k***a załącz tą cholernę kamerę").
Oczywiście nie będę się tu rozpływała w samych zachwytach bo film miał też wady. Dosyć tandetny pomysł z ludźmi-zombie czy ludźmi-potworami, nie wiem jak to określić. Coś takiego mnie nie rusza, nie lubię jak jest pokazane to czego się bohaterzy- i ja przy okazji- boją. Strasznie mnie denerwowały te jakieś zmutowane osobniki w filmie "Zejście" na przykład, ale tutaj jakoś nieszczególnie mi przeszkadzali, po prostu sobie byli i wydawali dość głośne krzyki, które też mogły przestraszyć. Pomysł więc nie był zbyt rewelacyjny, ale fajnie zrealizowany. I dzięki temu można film polecić, jeśli ktoś oczywiście lubi horrory.

Oceny:
filmweb: 7,84
imdb: 7,8
moja: 7,9

Motyl i skafander

2008-08-16T15:00:00.004+02:00

Le Scaphandre et le papillon
prod. Francja, USA, 2007
reż. Julian Schnabel

Oparta na faktach historia redaktora francuskiego pisma Elle- Jean-Dominique'a Bauby'ego, który w wieku 43 lat zostaje sparaliżowany w wyniku udaru.Stopniowo uczy się jak funkcjonować z zespołem zamknięcia. Dzięki systemowi stosowanemu przez logopedę udaje mu się komunikować z otoczeniem. Dzięki niemu także pisze książkę o swoich przeżyciach.

Niezwykła opowieść o niezwykłym człowieku. Film jest bardzo stateczny. Niewiele się dzieje. Patrzymy na świat przede wszystkim oczami Jean-Do, poznajemy jego myśli. Jestem pod ogromnym wrażeniem głównego bohatera. Większość ludzi będąc w takiej sytuacji zamknęła by się w sobie, we własnym świecie. Bauby miał na tyle dużo samozaparcia by napisać książkę, sposobem, który był niezwykle żmudny i pracochłonny. Polegało to mianowicie na tym, że ktoś czytał alfabet (litery poukładane według częstotliwości ich używania), a gdy natrafił na właściwą literę, Jean mrugał. I tak literka po literce, zdanie po zdaniu powstała książka "Skafander i motyl". Która później stała się inspiracją dla Schnabela do nakręcenia filmu.

Oceny:
filmweb: 8,3
imdb: 8,2
moja: 8,5

Godziny

2008-08-16T12:37:00.006+02:00

Godziny
prod. USA, Wielka Brytania, 2002
reż. Stephen Daldry

Virginia Woolf (Nicole Kidman) jest zmagającą się z chorobą psychiczną pisarką. Po pobycie w szpitalu psychiatrycznym przenosi się wraz z mężem na wieś, gdzie według lekarzy powinna wyzdrowieć. Tam też powstaje powieść "Pani Dolloway". Książka, która łączy ze sobą wszystkie trzy bohaterki.

Laura Brown (Julianne Moore) jest typową gospodynią domową lat pięćdziesiątych, żoną weterana wojennego, całkowicie poświęcającą się rodzinie. Jest bardzo zamknięta w sobie, na zewnątrz uśmiechnięta, nie pokazuje tego co tak naprawdę się z nią dzieje. Źle czuje się prowadząc takie życie. Nie podoba jej się rola idealnej matki i żony.

Żyjąca współcześnie Clarissa Vaughan (Meryl Streep) jest trzecią bohaterką. Od dziesięciu lat żyje w związku z inną kobietą, jej życie wydaje się na pozór całkiem poukładane. W rzeczywistości wcale takie nie jest. Clarissa głównie poświęca się opiece nad śmiertelnie chorym poetą Richardem Brownem- jej jedyną miłością.

Ciężko mi jest napisać o swoich odczuciach odnośnie filmu. To jeden z takich obrazów, które każdy może zinterpretować trochę inaczej, na swój sposób. Każda z trzech historii jest pełna cierpienia z jakim zmagają się bohaterki. Cierpienia tak silnego, które prowadzi nawet do samobójstwa.

Oceny:
filmweb: 8,14
imdb: 7,6
moja: 8,5

Gnijąca panna młoda Tima Burtona

2008-08-13T17:05:00.013+02:00

Gnijąca panna młoda Tima Burtona
prod. USA, Wielka Brytania, 2005
reż. Tim Burton, Mike Johnson

Można by powiedzieć, że Tim Burton nakręcił komedię romantyczną. Rodzice Victora chcą go wydać za Victorię. Małżeństwo jest aranżowane jednakże młodzi już przy pierwszym spotkaniu przypadają sobie do gustu. Niestety jak to bywa- coś staje na drodze ku ich szczęściu. No właśnie. I tutaj do typowego schematu komedii romantycznej Burton dodał nam świat zmarłych, żeby nie było nam tak kolorowo i nudno.

Do nakręcenia "Gnijącej panny młodej" zainspirowała Burtona legenda o mężczyźnie, który miał poślubić martwą dziewczynę. Kontynuując więc naszą historię- Victor zdenerwowany myślą o małżeństwie nie może zapamiętać tekstu przysięgi. Tułając się po lesie ćwiczy przemowę. By było to bardziej realistyczne- wkłada obrączkę na wysuszony patyk. Jak się jednak okazuje, nie jest to patyk, a palec martwej panny młodej, która z radością oznajmia mu, że zostali właśnie małżeństwem.

Produkcja filmu trwała pięćdziesiąt pięć tygodni. Na jego potrzeby stworzono osiemdziesiąt pięć lalek- jednak nie wszystkie zostały użyte. "Gnijąca panna młoda" robiona była metodą poklatkową, tzn każdy ruch lalki był fotografowany. Trzeba przyznać, że te 55 tygodni nie poszło na marne. Burton serwuje nam jak już pisałam- komedię romantyczną pomieszaną z elementami musicalu i oczywiście tym co kocham najbardziej- typowym dla niego klimatem. Czarny humor, czarna atmosfera i śmierć- temat, który wydaje się, najbardziej go fascynuje. Co jednak dość zaskakuje- świat podziemny jest u niego o wiele bardziej kolorowy i co może zabrzmi dziwnie- więcej w nim życia niż w świecie żywych. Zmarli bawią się w najlepsze, świętują, kiedy mają jakiegoś "nowego", natomiast na powierzchni ziemi ludzie są chyba zbyt ściśnięci gorsetami, by wykazywać jakąkolwiek radość. Odnosi się wrażenie, że jedyne co ich obchodzi to pieniądz.

"Gnijąca panna młoda" była nominowana do Oscara w 2006 roku za najlepszą animację. Przegrała jednak z obrazem Nicka Parka i Steve'a Boxa- Wallace i Gromit: Klątwa królika. Zdobyła natomiast wiele innych nagród, w tym w 2005 roku Saturn Award za najlepszy film animowany.

Oceny:
filmweb: 8,1
imdb: 7,5
moja: 8

Mała wielka miłość

2008-08-13T16:40:00.007+02:00

Mała wielka miłość
prod. Polska, 2008
reż. Łukasz Karwowski

Amerykanin spotyka Polkę. Krótki romans, potem rozstanie. Jakiś czas później dostaje telefon. Dziewczyna jest w ciąży i na dodatek jest nieletnia. To że jest nieletnia było tylko pretekstem Joanny (Agnieszka Grochowska) by Ian (Joshua Leonard) przyleciał do Polski. Po co miał przyjeżdżać pojęcia zielonego nie mam. O pieniądze nie chodziło, zapewne dziewczę myślało sobie, że nagle jak grom z jasnego nieba uderzy chłopaka piorun zwany miłością i będzie pięknie. Oczywiście jest pięknie- całkowicie schematycznie, znaczy się jest dobrze, potem źle i na końcu- by wczuć się w klimat filmu powiem z angielska- big happy end.

Przypuszczam, że to miało być takie fajne, nowatorskie i jakby hollywoodzkie? Po angielsku sobie tam nawijają przez większość czasu i część akcji dzieje się w jakimś duużym amerykańskim mieście- nie wiem czy było powiedziane jakim- możliwe, że tak, ale to przeoczyłam. Moim skromnym zdaniem wyszło kiepsko. Jakoś tak sztucznie. I powiedzmy to sobie szczerze od razu- mimo, że na początku filmu rozmawia ze sobą dwóch Amerykanów- wiadomo, że to polski film. Ja nie wiem co tak odróżnia nasze rodzime produkcje od zagranicznych, ale od razu da się to wyczuć. Więc podsumowując, bo nie mam zamiaru się bardziej na ten temat rozpisywać- było nudno i dziwacznie. I nie mam zielonego pojęcia jak by tu zdefiniować to "dziwacznie". Po prostu tak było:)

Oceny:
filmweb: 7,71
imdb: 5,8
moja: 5,5

Dziecko piątku

2008-08-11T13:53:00.004+02:00

Nie będę się rozpisywała o czym książka jest. Jak kogoś to interesuje to jak wiadomo google wiedzą wszystko. Raczej chcę opowiedzieć co w tej książce lubię. Najbardziej uwielbiam fragmenty, w których akcja dzieje się w Pobiedziskach. Małym miasteczku, z niewielkim rynkiem otoczonym niskimi, krzywymi kamienicami. Babcię Martę, której fartuch pachnie żelazkiem i krochmalem. Jej dom- z chłodnym, cienistym i niskim pokojem: "W ścianie naprzeciwko drzwi kwadratowe okienko, zastawione do połowy kwitnącą begonią i wielkim krzewem mirtu, ukazywało przez nicianą koronkę widok na ogród. Drugie okno wychodziło na ulicę, więc kwiatki były tu bardziej okazałe: sansewieria, fiołki afrykańskie w trzech odcieniach i solidne drzewko szczęścia o rozgałęzionej koronie." Z kwadratową, dużą i czystą kuchnią, w której stoi żelazny piec z czterema fajerkami i biały kredens. Z niedużym, trójkątnym ogródkiem, którego jeden bok przylega do białego muru otaczającego kościół, a drugi bok "oddziela od ulicy siatka druciana, obrośnięta bujnie dzikim winem".
Uwielbiam smalec babci Marty, który najlepszy jest gdy doda się ząbek czosnku pod koniec smażenia, trochę kwaśnych jabłek i krzynkę majeranku. Morele "smażone w cukrze, ociekające złotym, galaretkowym sokiem". I noce pachnące maciejką rosnącą pod oknem.

Oceny (na 6):
biblionetka: 4,72
moja: 5,5

Wszystko za życie

2008-08-10T13:30:00.006+02:00

Into the wild
prod. USA, 2007
reż. Sean Penn

"Myli się pan jeśli myśli, że radość płynie głównie z kontaktów międzyludzkich. Bóg jest wszędzie. Jest we wszystkim co możemy doświadczyć. Ludzie tylko muszą zmienić sposób patrzenia na to"

cytat z filmu

Into the wild jest podróżą w świat daleki od cywilizacji. Jest poszukiwaniem szczęścia i tego co w życiu najważniejsze. Jest wreszcie obrazem tego jak nasza skomercjalizowana rzeczywistość więzi nas w klatce, której można się pozbyć wyruszając w podróż w dzicz by odnaleźć samego siebie. Bo w końcu- można oddać wszystko za życie.

Into the wild opowiada historię opartą na faktach autentycznych. Christopher McCandless po ukończeniu szkoły decyduje się rzucić dotychczasowe życie. Zmęczony życiem jakie dyktują mu rodzice wyrusza w podróż, której celem jest Alaska.

Into the wild pokazuje nam, że ludzie nie są tacy źli jak nam się wydaje, że potrafią pomóc bliźniemu. Pokazuje nam miłość. Miłość siostry do brata, jej tęsknotę, początkową złość na to, że zostawił ją samą, późniejsze zrozumienie i wiarę w to, że Chris wie co robi. Miłość rodziców, którzy zbyt późno dostrzegli swoje błędy i ich cierpienie po stracie syna. Pokazuje jak ważna jest przyjaźń. Przyjaźń chłopaka z parą hippisów, a także ze starszym, samotnym człowiekiem, który oferuje nawet chęć zaadoptowania Chrisa.

Ale przede wszystkim Into the wild jest historią o wolności jaką daje wyzwolenie się z życia jakie przynosi nam na tacy dzisiejszy świat, z udziału w wyścigu szczurów. Co jeszcze urzekło mnie w filmie to zapierające dech w piersiach widoki. Przyroda jest arcydziełem. Żaden jednak żyjący kiedyś, dziś czy w przyszłości artysta nie byłby w stanie stworzyć dzieła tak idealnego.

Film jest dość długi. Zabierałam się do niego dwa razy. Za pierwszym nieszczególnie się na nim skupiłam i po godzinie byłam zanudzona na śmierć, ponieważ akcji w nim niewiele. Za drugim razem jednak skoncentrowałam się na przesłaniu i jestem pod ogromnym wrażeniem.

"Szczęście jest tylko wtedy prawdziwe, kiedy się dzielimy"

cytat z filmu

Oceny:
filmweb: 8,17
imdb: 8,3
moja: 9

Miasteczko Halloween

2008-08-08T15:31:00.008+02:00

The Nightmare before Christmas
prod. USA, 1993
reż. USA

Jack Skellington jest mistrzem straszenia w miasteczku Halloween. Zakończyło się właśnie jedno Święto Duchów, czas więc rozpocząć przygotowania do następnego. Jack jednak zaczyna powoli mieć dosyć, te same makabryczne żarty co rok, te same przerażające występy. Spacerując po lesie trafia na grupkę drzewek, w których widnieją drzwiczki, na jednych z nich namalowana jest przyozdobiona choinka. Czemu by ich nie otworzyć? I w ten sposób Jack ląduje w świecie Bożego Narodzenia, gdzie króluje radość, miłość i Święty Mikołaj. Tak więc nasz bohater wraca do wioski z nową wizją- stworzy Boże Narodzenie w Halloween. Ale takie proste to nie jest. Ciągle czegoś brakuje. Ale co jest tym niezbędnym składnikiem? Zakochana w Jacku Sally ostrzega go, że to nie jest dobry pomysł, ale pragnący odmiany i zachwycony tym co widział, Skellington nie słucha jej.

Na pomysł stworzenia animowanego musicalu wpadł podobno Burton przechodząc obok wystawy, na której dekoracje z Halloween zostały szybko- w ciągu jednego dnia- zastąpione Bożonarodzeniowymi. Tak powstał wiersz o Jacku Skellingtonie, a później na jego podstawie- scenariusz. Początkowo nikt nie chciał finansować tak szalonego projektu. Nadszedł jednak sukces Batmana, Burton zdobył popularność. I tak w studiu Disneya powstała bajka, zdecydowanie nie dla dzieci, w której przeplatają się elementy musicalu, czarnej komedii i horroru.

Film podobał mi się średnio. Fajnie zrealizowany, historia dosyć ciekawa. Jednak momentami nudziłam się. Wydaje mi się jednak, że po prostu animowany musical to nie coś co tygryski lubią najbardziej. Ale jako, że poznaję stopniowo filmografię Burtona to musiałam i to obejrzeć. Dokładniej mówiąc chciałam. I mimo, że momentami było nudnawo to nie żałuję.

Oceny (na 10)
filmweb: 8,18
imdb: 8
moja: 6

Brulion Bebe B.

2008-08-08T14:36:00.007+02:00

Wakacje bez "Jeżycjady" obejść się nie mogą. Książki z serii dobieram sobie mniej więcej według pory roku, "Noelkę" na przykład czytam w zimie- okres przedświąteczno-świąteczny, a "Szóstą klepkę" jesienią. Na lato wybieram te w letnim klimacie, więc na pierwszy ogień poszedł "Brulion Bebe B.". Od razu muszę przyznać się bez bicia, że twórczość Musierowicz uwielbiam całym sercem moim. Gdy tylko zaczynam czytać to jakoś tak błogo mi się na sercu robi. I w najmniejszym nawet stopniu nie zgadzam się z opiniami, że jej świat jest zbyt wyidealizowany, nie rozmawia się tam o seksie, bohaterzy nie mają zwykłych problemów życia codziennego, a nawet jeśli mają to bez problemu w końcu je rozwiązują, czy że bohaterowie są snobami, bo słuchają Mozarta, jak z rękawa sypią cytatami z Seneki, oraz żaden z nich nie obejrzałby chociażby "Nigdy w życiu". Stop. Źle napisane. Ja owszem zgadzam się. Ale jeżeli chcę mieć świat pełen problemów, śmierci, seksu, muzyki pop, czy filmów typu "American Pie" to mogę odłożyć książkę i rozglądnąć się dookoła. Mam tam telewizor huczący kłótniami na sali sejmowej, zamachami terrorystycznymi, gazety z nagłówkami "Kolejny nastolatek popełnił samobójstwo", w każdych mediach, nawet w telewizyjnej reklamie margaryny czy środka do toalet mam seks. A jeżeli nie chcę słuchać, czytać i oglądać tego w rzeczywistości to mam cały szereg filmów i książek, w których bohaterowie mają problemy i którzy rozmawiają o seksie. (Tak się tego czepiam bo czytałam na jakimś portalu artykuł na temat "nieżyciowości" Jeżycjady.) A przecież każdy ma czasem ochotę oderwać się od tego wszystkiego i zatopić w sielankowy nastrój, pełen ciepła, w którym jeżeli nie masz mieszkania to twoje ciocie zrzucą się na nie i już masz, i w którym ludzie potrafią wziąć do siebie na kolację wigilijną żebrzące dzieci. Właśnie za to kocham Jeżycjadę. Za to ciepło i optymizm jej bohaterów.

Ale miało być o Brulionie. Książka jest nagrzana upałem Poznania, jedyną ochłodą są ulewne burze. Jest przesycona artystyczną aurą jaką rozsiewa wokół siebie Bernard. Z jednej strony jest pełna rezerwy, powściągliwości i zimnej krwi jaką zawsze zachowuje Bebe- właścicielka brulionu, z drugiej zaś żywiołowości i tupetu Anieli. Spotykamy tam zarówno głupotę jaką prezentuje nam dyrektor Pieróg, jak i mądrość, którą nabywa się jedynie z wiekiem i doświadczeniem, którą uosabia profesor Dmuchawiec. Brutalność i ciemnotę w wykonaniu braci Lisieckich oraz wrażliwość i odwagę Kozia. A także oczywiście, bez czego obyć się nie mogło- miłość, rodzącą się pomiędzy Bebe, a Dambem, miłość Bernarda do Anieli widoczną doskonale w jego malunku na piersi- sercu z podpisem "Aniello! To jest twoje na zawsze". Jak pisze wydawca "Przeczytaj magiczny brulion Bebe Bitner, pachnący miłością, przyjaźnią i przygodą. Dowiedz się o czym i z kim pisze w swoim zeszycie Beata, główna bohaterka książki." (www.akapit-press.com.pl)

"Która klasa?- spytał lodowato, a od pytania tego, tyle już razy przezeń zadawanego w murach tej uczelni, większość uczniowskich pleców pokryła się odruchowo gęsią skórką.
Cisza.
Bernard z wesołym zainteresowaniem popatrzał Pierogowi prosto w twarz.
- Zawisnę wzrokiem na twych ustach, chcesz?- zaproponował przyjaźnie.
Straszna cisza.
Jęk koleżanki Jedwabińskiej, który, rzecz dziwna, brzmiał jak stłumiony znerwicowany chichot wyrwał dyrektora z osłupienia.
- Pytam, które klasa?- powtórzył.
- Klasa? - zdziwił się Bernard życzliwie. - Która klasa?
- To ja pytam, która klasa.
- Jakże chętnie bym ci bracie, odpowiedział, która klasa, ale sam nie wiem, która klasa- wyjaśnił mu ciepło Bernard, oglądając z bliska dygnitarskie oblicze jak cenny relikt epoki, która właśnie odchodzi.- Społeczna? Inwalidzka? Zawodowa? Jeśli mam całkowicie szczerze określić moje uczucia, to muszę wyznać, że sam nie jestem pewien, do której klasy należę, a nawet czy w ogóle kiedykolwiek należałem do jakiejkolwiek, gdyż, jako istota wolna od konwencji, unikam jak ognia przynależności do czegokolwiek, chyba, że masz bracie, na myśli klasę szkolną."

"Brulion Bebe B." M. Musierowicz"

Oceny (na 6):
biblionetka: 4,69
moja: 5,4

Ed Wood

2008-08-05T12:17:00.008+02:00

Ed Wood
prod. USA, 1994
reż. Tim Burton

"Movies were his passion. Women were his inspiration. Angora sweaters were his weakness."
"When it came to making bad movies, Ed Wood was the best."

(www.imdb.com)

Film opowiada o życiu najgorszego reżysera filmów grozy i science fiction- Eda Wooda. W jego filmach dialogi były beznadziejne, scenografia tandetna, a aktorstwo również nie było na wysokim poziomie. Jednak Wood był jedyną w swoim rodzaju osobą. Był tak pełen zapału, optymizmu i chęci do tworzenia swoich dzieł, że mimo braku pieniędzy potrzebnych do realizacji filmu, czy potrzebnych rekwizytów- zawsze potrafił wymyślić jakiś sposób by obejść przeszkody. Sztuka filmowa była jego pasją.
Jednak Wood miał też pewien słaby punkt- jego matka gdy był dzieckiem lubiła ubierać go w ubrania dla dziewczynek i to upodobanie do damskich łaszków pozostało. Przez to zwykle miał kłopoty z kobietami, które nie potrafiły zrozumieć jego dziwactwa. Ale czym są sweterki z angory przy pełnym entuzjazmu i uroku charakterze Eda?

Oceny (na 10):
filmweb: 8,35
imdb: 8,1
moja: 8

North & South

2008-08-05T11:14:00.010+02:00

Północ Południe
prod. Wielka Brytania, 2004
reż. Brian Percival

Mini-serial opowiadający historię rodziny Hale, która ze spokojnego i cichego południa Anglii przenosi się do przemysłowego Milton na północy. Wszyscy przeżywają szok, gdy widzą różnice kulturowe pomiędzy północą, a południem. Szczególnie Margaret Hale nie darzy szczególną sympatią mieszkańców Milton. Dokładniej mówiąc, bardzo nie podoba jej się sposób w jaki traktują swoich podwładnych właściciele fabryk bawełny. Jednym z nich jest pan Thorton...

Znakomity film. Richard Armitage po prostu rewelacyjny w roli pana Thortona. Tacy mężczyźni już chyba nie istnieją. A szkoda. Scena, w której patrzy za odjeżdżającą Margaret i prosi "odwróć się, odwróć się i popatrz na mnie"... brak słów...

Oceny (na 10):
filmweb: 9,31
imdb: 9,3
moja: 9,5

Wall-E

2008-08-05T11:03:00.010+02:00

Wall-E
prod. USA, 2008
reż. Andrew Stanton

Ziemia jest tak zasypana śmieciami, że ludzie muszą opuścić planetę i przebywać na pokładzie statku kosmicznego. Wysypiskowy Automat Likwidująco Lewarujący, E•klasa jest niewielkim robotem, który oczyszcza ziemię ze śmieci. Wall-E jest bardzo samotny, wieczory spędza oglądając musical "Hello Dolly" i marząc o miłości.
Pewnego dnia na ziemię przybywa Eve. Nowoczesny robot, dokładniej mówiąc "robocica";) szybko zdobywa serce Wall-E'go.

Pełna uroku bajka, która bawi, wzrusza i pokazuje siłę prawdziwej miłości.

Oceny (na 10):
filmweb: 8,53
imdb: 8,8
moja: 8,5

Jasminum

2008-08-02T12:09:00.011+02:00

Jasminum
prod. Polska, 2006
reż. Jan Jakub Kolski

Dziejące się współcześnie "Jasminum" (łacińska nazwa jaśminu) opowiada historię tajemniczą i magiczną, pełną zmysłowych zapachów, wypełnioną szczególnym światłem jakie roztacza wokół siebie miłość.

Klasztor, w którym toczy się akcja filmu, nie różniłby się od innych, gdyby nie fakt, że trzech mieszkających tam zakonników posiada pewną niezwykłą cechę. Każdy z nich pachnie innym, owocowym zapachem: jeden czeremchą, drugi czereśnią, a trzeci śliwą, a zapachy te mają szczególne właściwości...

Pewnego dnia do klasztoru przyjeżdża młoda konserwatorka malarstwa, która otrzymuje zlecenie odnowienia tamtejszych obrazów. Natasza pojawia się w Jaśminowie wraz ze swoją 5-letnią córką Gienią. Urok i dociekliwość dziewczynki wprowadzają wiele zamętu w spokojne dotąd życie mnichów. W tej historii i ludzie i budynki i zapachy mają swoje tajemnice.

(www.filmweb.pl)

Trudno jest mi cokolwiek napisać o tym filmie. Sama nie wiem czy mi się podobał czy nie. Na pewno podobał mi się niezwykły i tajemniczy nastrój. Wiktoria Gąsiewska jako Gienia była urocza, za to nieszczególnie przypadła mi do gustu Grażyna Błęcka-Kolska w roli Nataszy.

Oceny (na 10):
filmweb: 7,94
moja: 7

Wyzwanie czytelnicze

2008-08-01T22:37:00.003+02:00

Postanowiłam przyłączyć się do wyzwania "miejskie czytanie".
Wybór moich lektur padł na:
Moskwa- "Mistrz i Małgorzata" Michaił Bułhakow. (jako, że i tak planowałam przeczytać, w końcu to klasyka literatury)

Tokio- "Bezsenność w Tokio" Marcin Bruczkowski (czytałam już kiedyś i byłam zachwycona książką, z chęcią sobie przypomnę.)

Teheran- "Czytając lolitę w Teheranie" Nafisi Azar

Barcelona- "Cień wiatru" Carlos Ruiz Zafon

A jeżeli starczy czasu i chęci, lub jeżeli, którejś z powyższych książek nie uda mi się dopaść w bibliotece, to przygotowałam listę rezerwową: "Merde! Rok w Paryżu" Stephen Clarke, "Nowy Jork. Przewodnik niepraktyczny" Kamila Sławińska, "Kolekcja" Gioia Dilberto.

Śniadanie u Tiffany'ego

2008-08-01T12:51:00.005+02:00

Opublikowane w 1958 roku "Śniadanie u Tiffany'ego" szybko trafiło na listę bestsellerów. Holly Golightly urzekła nawet krytyków.

"(...) światło z korytarza padło na pstrokate włosy chłopięcej fryzury, rozwichrzone kosmyki, płowe i białe pasemka, jak u albinosa (...) Miała na sobie szykowną czarną sukienkę, czarne sandały i krótki naszyjnik z pereł. Przy całej swojej modnej szczupłości promieniała zdrowiem rodem z reklamy płatków śniadaniowych: czystość, świeżość, rumieńce. Miała duże usta i zadarty nos. Oczy zakrywały jej ciemne okulary. Była to twarz zawieszona między dzieciństwem a kobiecością. Dawałem jej od szesnastu do trzydziestu lat. Okazało się później, że za dwa miesiące będzie obchodzić dziewiętnaste urodziny."

"Śniadanie u Tifanny'ego" Truman Capote

Truman Capote opowiada nam historię osiemnastolatki, która z prowincji trafiła do wielkiego świata Nowego Jorku. Holly prowadzi rozrywkowe życie. Dzięki swojemu wdziękowi i świeżej urodzie bez najmniejszego problemu oczarowuje dżentelmenów, którzy skłonni są dać jej nawet 50$ na toaletę. Rzeczą dla niej najważniejszą jest wolność. Stara się nie przywiązywać do miejsc, ludzi, a nawet do kota, którego kiedyś znalazła. W związku z czym na jej skrzynce widnieje napis "Panna Holly Golightly, w podróży", u mężczyzn szuka przede wszystkim pieniędzy, a jej kot nie posiada imienia. Historię Holly opowiada nam pisarz- jej sąsiad i przyjaciel. W tle mamy wspaniały obraz Nowego Jorku z lat 40. XX w.

"Nie chcę niczego mieć, dopóki nie znajdę takiego miejsca, w którym ja i otoczenie będziemy do siebie pasować. Nie wiem jeszcze, gdzie to jest, ale wiem jak tam będzie.

- Uśmiechnęła się i postawiła kota na podłodze- Jak u Tiffany'ego. (...) U Tiffany'ego nic ci nie grozi, nie ze strony tych uprzejmych sprzedawców w eleganckich garniturach i cudownego zapachu srebra i portfeli z wężowej skóry. Jeśli uda mi się znaleźć miejsce, gdzie będę się czuła jak u Tiffany'ego, kupię meble i nadam kotu imię. (...)"

"Śniadanie u Tifanny'ego" Truman Capote

W złej kolejności zabrałam się do "Śniadania...". Zaczęłam od filmu. I teraz mam mieszane uczucia co do książki. Film- może ze względu na zakończenie był typową komedią romantyczną. W książce nie jest już tak kolorowo. Spotykamy się przede wszystkim ze strachem Holly przed stabilizacją i byciem zależnym od kogokolwiek lub czegokolwiek. Ale to nie znaczy, że czyta się źle. Trudno nie ulec urokowi beztroskiego życia panny Golightly.

Oceny (na 6)
biblionetka: 4,47
moja: 4,2

Opactwo Northanger

2008-08-01T12:17:00.012+02:00

Opactwo Northanger
prod. Wielka Brytania, 2007
reż. Jon Jones

Ekranizacja powieści Jane Austen. W sąsiedztwie państwa Morland mieszkają zamożni państwo Allan. Proponują Catherine Morland by towarzyszyła im w wyprawie do Bath, gdzie będzie mogła zostać wprowadzona w towarzystwo. Na miejscu dziewczyna zaprzyjaźnia się z panną Thorpe, której brat z chęcią widziałby młodziutką Catherine (wraz z majątkiem przepisanym jej przez bogatych opiekunów- państwa Allan) jako swoją żonę. Jednakże dziewczyna obdarza względami poznanego tam pana Tilney'a. Chętnie spędza czas w towarzystwie jego oraz jego siostry. Gdy do ich ojca- generała Tilney'a dociera plotka jakoby dziewczyna miała odziedziczyć majątek Allan'ów- zaprasza ją do ich posiadłości Northanger.

Niestety, jak na razie jedyną powieścią Austen jaką czytałam jest "Rozważna i romantyczna", ciężko mi więc stwierdzić czy jest to dobra ekranizacja. Film mi się podobał. Wydaje mi się, że Felicity Jones dobrze zagrała rolę niewinnej, naiwnej i posiadającej wybujałą wyobraźnię Catherine Morland. Podobnie JJ Field - kulturalny, sympatyczny i cudownie się uśmiechający- myślę, że taki właśnie powinien być Henry Tilney.

Oceny:
filmweb: 8,22
imdb: 7,6
moja: 8

Jeździec bez głowy

2008-08-01T12:10:00.012+02:00

Sleepy Hollow
prod. Niemcy, USA, 1999
reż. Tim Burton

Kolejny raz Tim Burton zaprosił do swego filmu Johnnego Deepa. I zdecydowanie była to dobra decyzja.

Policjant Ichabod Crane (Johnny Deep) zostaje wysłany do niewielkiej osady- Sleepy Hollow by rozwikłać zagadkę dokonanych tam morderstw. Po przyjeździe na miejsce miejscowi informują go, iż mordercą jest nie kto inny jak Jeździec bez Głowy. Oczywiście policjant postanawia udowodnić, że ofiary zamordowała osoba z krwi i kości. Jest o tym świecie przekonany, do momentu, w którym spotyka się z potwornym jeźdźcem twarzą w twarz .

Oczywiście nie jest to horror, którego można się jakoś szczególnie przestraszyć. Chyba, że to ja mam na tyle mocne nerwy;) Bardziej oglądałam to sobie jako swego rodzaju baśń czy film fantasy. Jako, że uwielbiam i pana Burtona i pana Deepa film podobał mi się bardzo.

Oceny:
filmweb: 8,11
imdb: 7,5
moja: 8

Nie kłam kochanie

2008-07-31T20:56:00.010+02:00

Nie kłam kochanie
prod. Polska, 2008
reż. Piotr Wereśniak

Marcin (Piotr Adamczyk) ma udane życie. Ma pieniądze i kobiety, a do tego potrafi kłamać jak z nut- idealne życie. Jednak sielanka nie może trwać wiecznie- pewnego dnia traci pracę i popada w poważne kłopoty finansowe.

Ania (Marta Żmuda- Trzebiatowska) zajmuje się roślinami u Marcina. Rozmawia z kwiatami, jest prawdomówna i wierzy, że w końcu spotka ją prawdziwa miłość.

Ciotka Nela (Beata Tyszkiewicz) ma przepisać Marcinowi spore pieniądze. Jednak pod warunkiem, że ten się ożeni.

Skąd wziąć żonę? Wszystkie byłe dziewczyny na dźwięk głosu Marcina najchętniej by go pozbawiły życia. Ale... przecież pod ręką jest dziewczyna od kwiatków. Idealny materiał na potencjalną żonę- spodoba się rodzicom, bo to typ, z którym on nigdy by się nie umówił.

Wystarczy jeszcze małe kłamstewko- ciotka Nela umiera na raka i chce go zobaczyć szczęśliwego z przyszłą żoną u boku.

Ale lepiej jednak nie kłam kochanie. Bo z tego nigdy nic dobrego nie wynika.

Łepkowska napisała całkiem sympatyczną, lekką komedyjkę. Przyznaję, że nie mam nic przeciw polskim komediom. Wiadomo- nie są to arcydzieła kinematografii, ale dla rozluźnienia miło obejrzeć czasem coś lekkiego.

Oceny(na 10)
filmweb: 7,34
moja: 7

Śniadanie u Tiffany'ego

2008-07-31T20:36:00.012+02:00

Breakfast at Tiffany
prod. USA, 1965
reż. Blake Edwards

Audrey gra w filmie Holly Golightly. Dość zakręconą dziewczynę, która zawsze gubi klucze, bierze od mężczyzn 50$ na toaletę, jeździ do więzienia Sing-Sing, chandrę leczy wizytami u Tiffany'ego, mieszka na walizkach, ponieważ uważa, że jest niezależną i wolną kobietą oraz ma kota, który nie posiada imienia- w końcu on także ma prawo do niezależności.
Piętro wyżej wprowadza się pisarz Paul Varjack. Oboje zaprzyjaźniają, z czasem nawet zakochują w sobie. Jednakże Holly nie jest gotowa oddać swojej wolności. Przynajmniej nie Paulowi.

Oceny (na 10)
filmweb: 8,2
imdb: 7,8
moja: 8

I nie było już nikogo

2008-07-31T19:48:00.001+02:00

I nie było już nikogo (Dziesięciu Murzynków)
Agatha Christie

Dziesięć osób dostaje tajemnicze zaproszenie na Wyspę Żołnierzyków. W każdym pokoju na ścianie wisi wierszyk, który niektórzy pamiętają jeszcze z dzieciństwa:

"Raz dziesięciu żołnierzyków
Pyszny obiad zajadało,
Nagle jeden się zakrztusił -
I dziewięciu pozostało.

Tych dziewięciu żołnierzyków
Tak wieczorem balowało,
Że aż rano jeden zaspał -
Ośmiu tylko pozostało.

Ośmiu dziarskich żołnierzyków
Po Devonie wędrowało,
Jeden chciał zostać na zawsze...
No i właśnie tak też się stało.

Siedmiu żołnierzyków zimą
Drwa do kominka rąbało,
Jeden zaciął się siekierą -
Sześciu tylko pozostało.

Sześciu wkrótce znęcił miodek;
Gdy go z ula podbierali,
Pszczoła ukłuła jednego
I tylko w piątkę zostali.

Pięciu sprytnych żołnierzyków
W prawie robić chce karierę,
Jeden już przymierzał togę...
I zostało tylko czterech.

Czterech dzielnych żołnierzyków
Raz po morzu żeglowało;
Wtem wypłynął śledź czerwony,
Zjadł jednego, trzech zostało.

Trójka miłych żołnierzyków
Zoo sobie raz zwiedzała;
Gdy jednego ścisnął niedźwiedź -
Dwójka tylko pozostała.

Dwóch się w słonku wygrzewało
Pod błękitnym czystym niebem,
Ale słońce tak przypiekło,
Że pozostał tylko jeden.

A ten jeden, ten ostatni
Tak się przejął dolą srogą,
Że aż z żalu się powiesił,
I nie było już nikogo."

Po przybyciu głos wydobywający się z gramofonu oskarża każdą z osób o zabójstwo. W tajemniczych okolicznościach umiera pierwsza ofiara... Przez zakrztuszenie się...

Świetny, trzymający w napięciu kryminał. Od momentu gdy zaczęłam go czytać do skończenia nie przerwałam ani na chwilę. Do samego końca ciężko się domyślić kto jest mordercą. A w miarę czytania każda opcja wydaje się być prawdopodobna.

Oceny (na 6)
biblionetka: 5,03
moja: 5,4

Opowieści rodzinne

2008-07-31T18:52:00.001+02:00

Krystyna Siesicka

"Kakao, ciepło i mordka Sobusia siwa bardziej niż za moim poprzednim pobytem rozkleiły mnie. Chciało mi się płakać.
- No co, Melu?- zapytała babcia.- Pogadamy o falbankach?.
Spojrzałam na nią, napotkałam wzrok uważny i przenikliwy. Nie wiem skąd, ale najwyraźniej wiedziała, że tym razem nie będę chciała rozmawiać o falbankach(...)"

K. Siesicka "Falbanki"

Opowieści rodzinne to malowniczy tryptyk. Pełne ciepła, swojskości, pięknych krajobrazów i smakowitych potraw historie.
W pierwszej części bohaterów przedstawia nam Melania, wnuczka poetki Róży. To dzięki niej zaznajamiamy się z Tamarą, Adrianną, Zielonym Adamem, Petem.

"Zanurzyłyśmy się w szufladę jak w zamierzchły czas, stopniowo ulegając czarowi starych szmatek, ich zapachowi, fakturze materiałów. Ostrożnie rozdzielałam zaczepione o siebie oczka woalek, ich mechate gruzełki. Tamara była blisko(...)"

K. Siesicka "Woalki"

W drugiej części poznajemy malarza Joachmia Morsa, do którego przyjeżdża wnuczka Paulina. "Woalki" smakują kwasem chlebowym Mistrza i szarlotką Pani Wielkiej Czyściochy, pachną werbeną i mają kolor bieli tytanowej, angielskiej czerwieni i ciemnej ultramaryny.

"To właśnie ja dostałam od Róży Firlej czarny wachlarz z Andory. Od lat leżał na białej komodzie w jej pokoju, pośród innych pamiątek, ale pewnego dnia, kiedy siedziałyśmy przy herbacie w bawialni, podniosła się, poszła na górę i za chwilę wróciła z wachlarzem w ręku(...)"

K. Siesicka "Wachlarze"

Eliza zostaje sekretarką Róży Firlej. Poznaje poprzez listy, a także osobiście Melę, Paulinę, Joachima Morsa i innych bohaterów. A co wyniknie z czytania cudzych listów? Czy Tamara istnieje naprawdę? Czy jest tylko wymyśloną przez tych wszystkich ludzi postacią? Czy uda się ją odnaleźć?

Oceny (na 6)
Falbanki:
biblionetka: 4,52
moje: 4,9
Woalki:
biblionetka: 4,52
moje: 5,3
Wachlarze:
biblionetka: 4,58
moje: 5,1

Charlie i fabryka czekolady

2008-07-31T18:40:00.011+02:00

Charlie i fabryka czekolady
prod. USA, Wielka Brytania, 2005
reż. Tim Burton

Charlie (Freddie Highmore) jest ubogim chłopcem. Żyje w rozwalającej się chatce z rodzicami i dziadkami. W miasteczku, w którym mieszka istnieje fabryka czekolady Willy'ego Wonki (Johnny Deep). Dawniej źródło zatrudnienia dla okolicznych mieszkańców. Do czasu. Okazuje się, że w fabryce jest szpieg i wszystkie tajne receptury zostają wykorzystane przez innych cukierników. Od tego momentu nikt do fabryki nie ma wstępu, a wszyscy pracownicy zostają zwolnieni.
Po wielu latach nagle Wonka ogłasza konkurs dla pięciorga dzieci. By wziąć udział trzeba znaleźć w czekoladzie specjalny kupon. Na zwycięzcę czeka specjalna nagroda. Do małego Charliego uśmiecha się szczęście- znajduje złoty bilet i wyrusza na wycieczkę po fabryce. Przewodnikiem jest oczywiście Willy Wonka zagrany rewelacyjnie przez Johnnego Deepa.

Burton+Deep = cudowny film. Nic dodać nic ująć.

Oceny (na 10)
filmweb: 8
imdb: 7,2
moja: 8,5

Made of Honor

2008-07-31T18:24:00.007+02:00

Made of Honor
prod. USA, Wielka Brytania, 2008
reż. Paul Weiland

Tom (Patrick Dempsey) jest typowym kobieciarzem. Co rusz nowa dziewczyna. Jednak jednej kobiecie jest wierny- swojej przyjaciółce Hannah (Michelle Monaghan). Razem spędzają dużo czasu i zawsze mogą na sobie polegać. Gdy Hannah wyjeżdża na jakiś czas do Szkocji, Tom uświadamia sobie, że przyjaźń już mu nie wystarcza. Najwyraźniej kocha swoją przyjaciółkę i to w sposób w jaki mężczyzna kocha kobietę. Układa sobie w głowie jak będzie wyglądało ich powitanie. W końcu Hannah wraca, umawiają się na kolację. Tom kupuje kwiaty, wchodzi do restauracji- tak, ona już jest. Wszystko idealnie. Tak jak sobie wymarzył... Poza jednym maleńkim szczegółem- towarzyszy jej Colin. A kim też jest Colin? Przystojnym szkotem. I przy okazji narzeczonym Hannah. Z uśmiechem przyklejonym do twarzy Tom wysłuchuje jak to poznali się i jak zakochali. Uśmiech jednak blednie, gdy Hannah prosi go by został jej... pierwszą druhną. Przyjaciel namawia Toma by przyjął zaszczytną rolę- w końcu będzie cały czas przy ukochanej i będzie mógł w jakiś sposób wyperswadować jej ślub z Colinem. Czy mu się to uda, można się domyślić.

Lekka, typowa komedia romantyczna. Spodziewałam się czegoś lepszego. Momentami się uśmiechnęłam, jak było nudno to po prostu patrzyłam sobie na przystojnego lekarza z "Chirurgów";)

Oceny (na 10)
filmweb: 6,4
imdb: 5,3
moje: 6

Big Fish

2008-07-31T18:11:00.011+02:00

Big Fish
prod. USA, 2003
reż. Tim Burton

Edward Bloom jest ciężko chory. Przed śmiercią jego syn- William chce się dowiedzieć co nieco o przeszłości swojego ojca. Ten jednak opowiada mu same bajki- o tym jak to zobaczył w jaki sposób umrze w oku wiedźmy, jak nie mógł być przy narodzinach Will'a, bo złapał ogromną rybę, jak uwolnił swoje miasteczko od giganta, jak trafił do skrzętnie ukrywanego miasteczka i wiele innych. Jak się jednak okazuje nie wszystko jest z palca wyssane, a czasem lepiej posłuchać zmyślonych historii niż zwykłych, historii z szarego życia codziennego. Jak to bywa u Bartona film cały otoczony jest atmosferą niezwykłości i tajemniczości. Mamy wielu fantastycznych bohaterów. Pełna ciepła, baśniowa opowieść. Może łza się w oku zakręcić.

Oceny (na 1o)
filmweb: 8,2
imdb: 8
moja: 8,5

Na pewno. Być może.

2008-07-31T17:43:00.008+02:00

Definitely, Maybe
prod. Francja, USA, Wielka Brytania
reż. Adam Brooks, 2008

Will (Ryan Reynolds) rozwodzi się z żoną. Maya (Abigail Breslin)- jego córka prosi go by opowiedział jej o tym jak poznał mamę. Will zgadza się pod jednym warunkiem- pozamienia imiona i mała sama rozpozna, która z bohaterek jego opowieści jest jej matką. I tak wraz z Will'em wspominamy jego związki z Emily (Elizabeth Banks), Summer (Rachel Weisz), przyjaźń z April (Isla Fisher), a w tle obserwujemy jego karierę rozwijającą się w świecie polityki. Która z bohaterek w końcu okaże się matką Mayi? Czy będzie to Emily- pierwsza miłość Will'a? Czy April jego wieloletnia przyjaciółka? A może Summer ambitna dziennikarka, która potrafi wiele poświęcić dla kariery? Nie jest to na szczęście kolejna historyjka rodem z Hollywood z banalną fabułą. Ciekawa historia, fajnie zrealizowana. Mi osobiście film bardzo przypadł do gustu. Jako, że jestem kobietą to na pewno w pewnym stopniu przyczynił się też do tego fakt, że główna rola przypadła w udziale przystojnemu Ryan'owi Reynolds'owi ;)

Oceny (na 10)
filmweb: 7,2
imdb: 7,5
moja: 8,5

Gdzie pachną stokrotki

2008-07-31T17:24:00.004+02:00

Pushing daisies
prod. USA, 2007
serial TV
reż. Barry Sonnenfeld

Rewelacyjny serial. Pomieszanie komedii romantycznej, kryminału z fantasy i klimatem jak z Burtona. Właściciel ciastkarni- Ned (Lee Pace) był szczęśliwym, zwykłym dzieckiem do momentu, w którym odkrywa pewien dar, którym został obdarzony. Może przywracać zmarłych do życia. Ale oczywiście nie może to być takie proste, wiążą się z tym pewne konsekwencje. W dość brutalny sposób dowiaduje się o prawach jakie rządzą jego umiejętnością. Pierwszy dotyk- życie, drugi dotyk- śmierć już na zawsze. Dodatkowo komplikuje jeszcze całą sprawę fakt, że po upływie 1 minuty- w zamian za osobę/stworzenie przywrócone do życia umiera ktoś inny. Ned zostaje wystawiony na ciężką próbę, gdy staje nad trumną swojej ukochanej z młodych lat- Chuck (Anna Friel). Czy wybrać życie miłości swojego życia- wiedząc, że już nigdy nie będzie mógł jej dotknąć- za cenę czyjegoś życia. Czy jednak poświęcić życie kogoś tam, by móc codziennie patrzeć na dziewczynę o której marzył od tylu lat?
I do tego wszystkiego mamy tu wątek detektywistyczny- prywatny detektyw Emerson Cod (Chi McBride) postanawia wykorzystać specyficzny dar Neda do odkrywania sprawców licznych morderstw...

Oceny (na 10)
filmweb: 8,5
imdb: 8,5
moja: 9

Babel

2008-07-31T17:00:00.005+02:00

Babel
prod. Francja, Meksyk, USA, 2006
reż. Alejandro Gonzalez Inarittu

W filmie przeplatają się ze sobą cztery historie . Wszystkie łączy wystrzał z karabinu.

Maroko- pasterz kupuje karabin od sąsiada, który dostał ją od turysty z Japonii. Synowie pasterza chcąc sprawdzić jak daleko można strzelić z broni- wybierają na cel autobus turystyczny. Kulą zostaje trafiona amerykańska turystka Susan. W międzyczasie jesteśmy świadkami trzeciej historii- z powodu wypadku, Susan (Kate Blanchet) i jej mąż Richard (Brad Pitt) nie mogą wrócić na czas do domu, by kobieta opiekująca się ich dziećmi mogła pojechać na ślub syna. Opiekunka decyduje się więc zabrać je ze sobą. Tutaj spotkamy się z kolejnym dramatem. Historia czwarta to opowieść o głuchoniemej Japonce i jej problemach z odnalezieniem się w życiu i kłopotach w porozumieniu z ojcem. Ojcem dziewczyny jest turysta, który będąc w Maroko podarował strzelbę miejscowemu pasterzowi.

Oceny (na 10)
filmweb: 8,08
imdb: 7,7
moja: 7,5